Gończy Schillera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gończy Schillera
Gończy schillera głowa j87.jpg
Głowa gończego Schillera
Inne nazwy Schillerstövare
Kraj patronacki Szwecja
Kraj pochodzenia Szwecja[1]
Wymiary
Wysokość 53 - 61 cm (psy),
49 - 57 cm (suki)
Masa 18 - 24 kg
Klasyfikacja
FCI grupa VI, sekcja 1.2,
numer wzorca 131
UKC Grupa 2 - Scenthound (wzorzec wg FCI)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Gończy Schillera to jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych, zaklasyfikowana do sekcji średnich psów gończych. Podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Gończy Schillera pochodzi od lokalnie hodowanych psów myśliwskich. Ukształtowanie rasy dokonało się w XIX wieku, a jej twórcą był Per Schiller, który postawił sobie za cel wyhodowanie lekkiego, szybkiego psa gończego. Hans Räber podaje, że jeszcze jednym z powodów utworzenia własnej rasy przez Schillera, była niechęć do psów gończych z białymi znaczeniami. Sprowadził on gończe z Niemiec, gończymi z Szwajcarii o umaszczeniu czarno-rudym, w typie gończego z Argowii. Do powstania rasy został użyty także pies rasy harrier. Ściśle stosowany chów wsobny pozwolił Schillerowi uzyskać psy bez znaczeń białych, pomimo zastosowania w krzyżowaniu psów angielskich trójkolorowych. Powstałą rasę nazwano jego imieniem i uznano w 1907 roku przez szwedzki Kennel Club.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Pies o proporcjonalnej lekkiej budowie. Uszy gończego Schillera są miękkie, osadzone wysoko i wiszące płasko przy głowie. Łapy zwarte, z dużymi, mocnymi opuszkami, dzięki którym gończy Schillera pracować może w trudnym terenie. Włos jest krótki, ale gęsty, dający ochronę przed mrozami.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Maść może być tylko ruda z czarnym czaprakiem.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Gończy Schillera jest psem o dużej wytrzymałość w biegu i szybkości. W pracy cechuje się dokładnością, a w tropieniu używa dolnego wiatru. Posiadają silnie wyostrzony zmysł węchu.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Gończy Schillera jest psem myśliwskim wykorzystywanym do polowania przede wszystkim na lisy, także na zające bielaki. W pracy tropi i osacza zwierzynę do nadejścia myśliwego. Psy tej rasy odporne są na ból (zranienia w szuwarach i zaroślach). Dokładnie trzymają się tropu dzięki „dolnemu wiatrowi”.

W Szwecji chcąc spowodować wzrost liczebności saren preferowano psy, które najlepiej polowały na lisa i jednocześnie nie wykazywały zainteresowania sarnami. Zorganizowano próby pracy, które miały wyłonić psy najlepiej predysponowane do tego typu zadań. Pierwsze miejsce w tym konkursie zdobył pies gończy Schillera - „Tuveskogens Bruno”.

Obecnie, szczególnie w zachodniej części Szwecji, lisy zostały praktycznie wytrzebione. Próby pracy w formie polowania na lisa straciły swoje znaczenie i od około 10 lat gończe Schillera sprawdzane i używane w Szwecji są jako łowcy zajęcy[potrzebne źródło].

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Rasa ta dobrze hoduje się w kojcach – nie lubi zbyt suchych i przegrzanych pomieszczeń.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Poza Szwecją psy te nielicznie hodowane są tylko w Skandynawii. W Polsce jest jedna para tych psów[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 242.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003
  • Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom II, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2001