Gończy z Nivernais

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gończy z Nivernais
Griffon nivernais.jpg
Griffon nivernais
Inne nazwy Griffon Nivernais, Chien de Pays, Szorstkowłosy gończy z Nivernais
Kraj pochodzenia Francja
Wymiary
Wysokość 53-62 cm
Masa 23-25 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VI, Sekcja 1,
nr wzorca 17
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Gończy z Nivernaisrasa psa, należąca do grupy psów gończych, i posokowców, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych. Podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Griffon nivernijski pochodzi od dawnych celtyckich psów gończych "Ségusiens", które były używane do polowań przez Galów w okresie podboju Galii. Następnie psy te były krzyżowane z psami sprowadzonymi z wypraw krzyżowych przez Świętego Ludwika, a z krzyżówek tych otrzymano Szare psy św. Ludwika - "Chiens Gris de Saint Louis", uważane dzisiaj za bezpośrednich przodków griffona nivernijskiego. Były one duże, szybkie i wytrwałe, trudne w dyscyplinie, i zajadłe. Szary pies św. Ludwika używany przede wszystkim do polowań na dziki i wilki był bardzo popularny przez 200 lat aż do panowania Ludwika XI, lecz został opuszczony na korzyść białych psów królewskich - "Chien Blanc". Jednak niektórzy hodowcy z Nivernais nadal trzymali te psy, aż do czasu rewolucji francuskiej gdy wydawało się, że rasa zniknęła. Sto lat później ostatni przedstawiciele szarych psów były prawdopodobnie krzyżowane z Griffons de Bresse. Pod koniec XIX i na początku XX wieku Griffon Nivernais otrzymał krew Foxhounda i Vendéen poprawiając swoją wielkość i prędkość. Mieszańce Vendéen z Nivernais zwłaszcza krzyżowane z Psem Świętego Huberta dały początek rasie Otterhound, którą ponownie wykorzystano dla griffona nivernijskiego.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Pysk długi i szeroki, długie uszy, zbliżone kształtem do stożka.

Szata jest długa, twarda i szorstka w dotyku, sprawia wrażenie "rozczochranej".

Umaszczenie jest najczęściej szare lub płowe, może być też złote.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Niektóre cechy jego charakteru są zrozumiałe przez styl w jakim poluje. Jest to pies dość uparty, zajadły, niezależny i trudny do dużego, grupowego polowania. Wielokrotnie dowiódł swojego sprytu i zaangażowania przez co może być swobodnie używany w małych grupach. Ma ogromną siłę przebicia, jest odporny na trudne warunki pogodowe i terenowe. Wykorzystywany do polowania na dziki, gdzie ryzyko wzbudza jego agresję. Może być trudny do poskromienia w młodym wieku, ale są to psy inteligentne, ich bezgraniczna pasja do polowania w połączeniu z silnym charakterem wymaga zdecydowanego, spokojnego zachowania.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies przeznaczony przede wszystkim do polowania na dziki.

Przypisy

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 267.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Alderton "Psy", Wiedza i życie, Warszawa 2006
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.