Granica sprężystości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Granica sprężystości to takie naprężenie, po przekroczeniu którego ciało nie powraca do pierwotnego kształtu po usunięciu naprężenia. W materiale pozostają trwałe deformacje bądź to w wyniku uplastycznienia substancji (przejście ze stanu sprężystego w plastyczny), bądź w wyniku dekohezji, czyli zerwania oddziaływań międzycząsteczkowych.

Granicę sprężystości można wyznaczyć na podstawie statycznej próby rozciągania, statycznej próby ściskania lub innych metod. Na tej podstawie możliwe jest wyznaczenie wyraźnej granicy sprężystości R_{sp} oraz umownej granicy sprężystości R_{0,05%}, R_{0,01%} wyznaczanej dla 0,05% trwałego odkształcenia w przypadku statycznej próby rozciągania lub 0,01% w przypadku statycznej próby ściskania.

Na kongresie normalizacyjnym w Brukseli w 1906 r. przyjęto, że umowną granicą sprężystości R_{sp} jest taka maksymalna wartość naprężenia, która spowoduje, że po usunięciu siły rozciągającej pozostałe wydłużenie względne, zwane wydłużeniem trwałym, będzie wynosiło 0,001%.

Granice te oblicza się odnosząc odpowiednią wartość siły do początkowego pola przekroju poprzecznego próbki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]