Haute couture

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wizytówka domu mody Chanel przy placu Vendôme w Paryżu

Haute couture [oːt kuˈtyʁ] (z fr. wysokie krawiectwo) – dział luksusowego krawiectwa, zajmujący się tworzeniem ubrań na zamówienie dla konkretnego klienta (w przeciwieństwie do prêt-à-porter, czyli ubrań dostępnych w gotowej formie, a nie szytych na miarę). Charakteryzują się one wysoką jakością materiałów i wykończeń, często są szyte ręcznie. We Francji, gdzie haute couture się narodziło, termin ten od 1945 r. jest chroniony przez przepisy prawa i domy mody używające tej nazwy są zobowiązane przestrzegać określonych kryteriów (w tym: ręczne szycie, określona liczba pracowników i modelek, przynajmniej dwa warsztaty-pracownie, przynajmniej dwa pokazy różnych kolekcji w roku, zużycie określonej powierzchni materiału).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rose Bertin (1747-1813) uważana jest za pierwszą z wielkich osobistości francuskiego haute couture. W 1770 roku otworzyła dom mody pod szyldem Le Grand Mogol. Wprowadzona na dwór przez królową Marię Antoninę zaczęła dyktować modę wśród dworskiej elity, zyskując tytuł Ministra Mody[1].

Podczas rządów Napoleona III Paryż przekształcił się w "oświecone miasto", a jego prestiż przyciągał talenty z całej Europy. Młody krawiec pochodzenia angielskiego, Charles Frederick Worth (1826-1895), po przybyciu do francuskiej stolicy i praktyce w domu mody Gagelin, otworzył swój własny, usytuowany w pobliżu placu Vendôme. Wprowadził nowe praktyki reklamowe, czyli pierwsze pokazy mody z udziałem modelek, a także pomysł tworzenia kolekcji. Jego legenda i autopromocja skutkują przyznaniem mu tytułu ojca haute couture, chociaż nie był on ani pierwszym (Rose Bertin, Louis Hippolyte Leroy), ani jednym twórcą paryskiej haute couture)[2].

Kolejne pokolenia twórców francuskiej haute couture to siostry Callot, Jean Patou, Paul Poiret, Vionnet, Lanvin, Chanel, Schiaparelli, Balenciaga oraz Dior. W latach sześćdziesiątych XX wieku grupa młodych projektantów stworzyła własne domy mody; najbardziej znani z nich to Yves Saint Laurent, Pierre Cardin, André Courrèges oraz Emanuel Ungaro. Następnie pojawili się także Christian Lacroix, Jean-Paul Gaultier i Thierry Mugler.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • François-Marie Grau: La haute couture. Paris: Presses universitaires de France, 2000. ISBN 2-1305-1048-5.
Zobacz hasło haute couture w Wikisłowniku