High dynamic range imaging
High dynamic range imaging – technika w fotografii polegająca na wykonaniu kilku ekspozycji tego samego kadru, z których część jest niedoświetlona, a pozostała część prześwietlona. Pozwala ona otrzymać obraz sceny charakteryzujący się dużą rozpiętością tonalną.
Używając tej techniki najczęściej robi się trzy do pięciu fotografii (czasami więcej – w zależności od rozpiętości tonalnej kadru oraz dynamiki aparatu) z poprawnie naświetlonymi cieniami, elementami pośrednimi oraz światłami, z różnicą np. 2 EV (może być 1 albo nawet 3), a następnie łączy się obrazy w jeden plik. W celu pozyskania źródłowych fotografii stosuje się metodę bracketingu lub wywołuje plik RAW z różnymi parametrami.
Złożony obraz HDR poddawany jest mapowaniu luminancji, dzięki czemu kompresji ulega globalny kontrast zdjęcia, ale zachowane są lokalne zmiany w jasności. Technika ta może być używana również do poprawy jakości pojedynczych fotografii, a szum, który w takim przypadku zwykle ulega wzmocnieniu, usunąć można za pomocą filtra bilateralnego.
Pierwszy raz technika ta została użyta w roku 1857 przez Gustawa Le Gray, próbującego oddać na jednej fotografii zarówno morze, jak i niebo, choć przekraczało to możliwości techniczne ówczesnych aparatów i filmów. Le Gray rozwiązał problem, wykonując dwie oddzielne fotografie z różnym czasem naświetlania, a następnie wykorzystał różne fragmenty negatywów do otrzymania pozytywu. [1]
Spis treści |
[edytuj] Przykład
Poniżej przedstawiono obraz uzyskany z połączenia sześciu zdjęć różniących się ekspozycją.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Ransom Riggs: The Magic of HDR Imaging (ang.). 2008-11-17. [dostęp 2010-10-16].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- HDRland kuvagalleria tätä tekniikkaa
- zdjęcia HDRi
- Qtpfsgui (Luminance HDR), otwarte oprogramowanie do tworzenia i mapowania obrazów HDR
- Przykłady możliwości HDR
