Luminancja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Luminancja – wielkość fotometryczna będąca miarą natężenia oświetlenia padającego w danym kierunku. Opisuje ilość światła, które przechodzi lub jest emitowane przez określoną powierzchnię i mieści się w zadanym kącie bryłowym. Jest to miara wrażenia wzrokowego, które odbiera oko ze świecącej powierzchni.

Jednostką luminancji w układzie SI jest kandela na metr kwadratowy (cd/m²), nazywana też nit (nt), w układzie CGS –​ stilb.

Luminancja punktu powierzchni w danym kierunku, jest to wielkość fotometryczna wyrażająca iloraz elementarnej światłości dI, jaką emituje elementarne otoczenie dS danego punktu w tym kierunku, do wielkości pozornej tego otoczenia widzianej z danego kierunku. Jednostką luminancji jest kandela na metr kwadratowy (cd/m2)

L= dI/dScosϵ

Definicja[edytuj | edytuj kod]

Luminancja jest zdefiniowana jako

L_v = \frac{d^2 F}{dA\, d{\Omega} \cos \theta}

gdzie

L_v to wartość luminancji (cd/),
F to wielkość strumienia świetlnego (lm),
\theta to kąt pomiędzy normalną do powierzchni i określonym kierunkiem,
A to powierzchnia źródła (),
\Omega to wielkość kąta bryłowego (sr).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]