Historia święta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Historia święta – kategoria teologii, filozofii historii i fenomenologii religii odnosząca się do obecnego - głównie w kulturze judeochrześcijańskiej (a także kulturze Islamu) - sposobu pojmowania dziejów jako przestrzeni, w której realizuje się boży zamiar względem człowieka.

Historia święta rożni się tym od historii świeckiej, że wszystkie wydarzenia w niej obecne mają jawny bądź ukryty sens czy znaczenie związane z wolą Boga[1].

Świętość historii jest także novum (czymś nowym) w odniesieniu do kultur tradycyjnych, w których religijnie znaczące wydarzenia miały miejsce w mitycznym czasie początków i są opisywane np. przez mit o powstaniu człowieka.

W teologii chrześcijańskiej, boże działanie w historii określa się terminem ekonomii zbawienia, co oznacza, ze jest to działanie, które dotyczy wszystkich uczestników historii a zatem wszystkich ludzi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Werner Wiktor, Religia w czasie czy poza nim? Jeden z metodologicznych problemów historii religii. Historyka, T. XXIX, 1999, s. 69 – 78

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Werner Wiktor, Religia w czasie czy poza nim? Jeden z metodologicznych problemów historii religii. Historyka, T. XXIX, 1999, s. 69 – 78