Inflacja popytowa
Inflacja popytowa – zjawisko spadku siły nabywczej pieniądza (wzrostu cen w gospodarce), zachodzące gdy podaż pieniędzy na rynku przekracza wartość towarów i usług. W sytuacji wzrostu ilości pieniądza na rynku cena równowagi między popytem a podażą stabilizuje się na wyższym poziomie.
Wyróżniamy dwa szczególne typy inflacji popytowej: inflację pieniężną i strukturalną.
Spis treści |
Inflacja pieniężna[edytuj]
Jest skutkiem naruszenia równowagi monetarnej, co wynika np. z nadmiaru pieniądza w obiegu albo przyspieszenia tempa jego cyrkulacji. W ramach inflacji pieniężnej wyróżniamy inflację budżetową (skarbową, emisyjną lub rządową) oraz kredytową.
Inflacja budżetowa[edytuj]
Przyczyną inflacji budżetowej jest deficyt budżetowy (wydatki rządowe przewyższające dochody), o ile jest on finansowany za pomocą monetyzacji (kreacji pieniądza bez pokrycia w towarach i usługach). Za neutralne przyjmuje się finansowanie deficytu budżetowego przez zaciąganie pożyczek na rynku finansowym, pod warunkiem nieposiadania przez banki komercyjne wolnych rezerw gotówkowych lub utrzymywania stałej ich stopy w relacji do depozytu.
Inflacja kredytowa[edytuj]
Inflacja kredytowa spowodowana jest przez nadmierne zaciąganie pożyczek bankowych, co prowadzi do wzrostu ilości pieniądza w obiegu, a w efekcie do wzrostu popytu globalnego.
Znanym przykładem inflacji kredytowej jest inflacja mająca miejsce w Stanach Zjednoczonych w 1929 roku. Głównym przeznaczeniem nadmiernie zaciąganych wówczas kredytów były inwestycje giełdowe, co szybko doprowadziło do załamania się cen akcji.
Inflacja strukturalna[edytuj]
Pojawia się, gdy producenci nie są w stanie dostosować struktury produkcji do zmian w strukturze popytu konsumentów, przedsiębiorstw i rządu.
Zobacz też[edytuj]
Bibliografia[edytuj]
- Nicola Acocella „Zasady polityki gospodarczej”; Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2002
- Zofia Dach, Bogumiła Szopa "Podstawy makroekonomii"; Polskie Towarzystwo Ekonomiczne; Kraków 2004
