Internet Service Provider

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Internet Service Provider (ISP) (ang.) – dostawca usługi internetowej, czyli firma oferującą usługę dostępu do sieci Internet.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Połączenia dodzwaniane[edytuj | edytuj kod]

W latach 90. XX wieku najpopularniejszą usługą dostępu do Internetu oferowaną przez ISP było połączenie dodzwaniane. Połączenie pomiędzy modemem klienta, a urządzeniem dostępowym dostawcy, było realizowane za pośrednictwem publicznej sieci telefonicznej: analogowej (o przepustowości 54kb/s) lub cyfrowej ISDN (o przepustowości 1x64kb/s lub 2x64kb/s). Połączenie było realizowane poprzez wybranie odpowiedniego numeru telefonicznego oraz zalogowanie się do usługi przy użyciu okienka terminala – w przypadku Telekomunikacji Polskiej (TP) był numer "0-202122", a identyfikator użytkownika (login) i hasło brzmiały "ppp". Użytkownik ponosił jedynie koszty czasu trwania połączenia telefonicznego płacąc 29 groszy netto za każdą jednostkę taryfikacyjną (tzw. impuls) obejmującą 3 minuty trwania połączenia. W przypadku połączenia ISDN o przepustowości 128kb/s (2x64kb/s) opłata była podwójna ponieważ do takiego połączenia wykorzystywane były dwa kanały telefoniczne.

Home Internet Solution[edytuj | edytuj kod]

Home Internet Solution (HIS) to rozwiązanie będące stałym dostępem do Internetu z przepustowością maksymalną 115,2 kb/s za pomocą modemu/terminalu HIS-NT łączącego się ze swoim odpowiednikiem HIS-NAE będącym w centrali telefonicznej. W Polsce rozwiązanie to pojawiło się w roku 1998 za pośrednictwem Telekomunikacji Polskiej, która oferowała je jako SDI. Zasadniczą różnicą w odniesieniu do połączeń dodzwanianych był stały dostęp (24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu) za określoną stawkę miesięczną. Innymi różnicami były: możliwość wykonywania w tym samym czasie rozmowy telefonicznej tą samą linią analogową (szybkość połączenia HIS zmniejszała się wówczas do 70kb/s) oraz stały adres IP u dostawcy.

Linie dzierżawione[edytuj | edytuj kod]

Rzadko stosowane do użytku przez użytkowników końcowych, szczególnie odbiorców prywatnych, nieco częściej przez firmy. Rozwiązanie będące wydzierżawieniem kabla (najczęściej pary przewodów) łączącego lokal klienta z urządzeniami dostawcy podłączonymi stale do Internetu. Opłaty abonamentowe pobierane były zarówno przez właściciela kabla (wysokość zależna od deklarowanej przepustowości) oraz przez usługodawcę (ISP).

Rozwiązania oferowane obecnie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie oferty ISP reprezentowane są przez dwa główne nurty – dostęp stacjonarny oraz mobilny. Oba rozwiązania należą do grupy usług szerokopasmowej transmisji danych. Pierwszy z nich mimo dużego zróżnicowania usług na rynku można w skrócie scharakteryzować jako stały dostęp do Internetu, o dużej przepustowości transferu bez ograniczeń ilości pobieranych danych, o zasięgu ograniczonym do małego obszaru, w którym jest przyłącze (lokal mieszkalny, biuro, hot spot).

Najczęściej spotykane implementacje są realizowane w technologiach:

Rozwiązania mobilne to oferty sieci GSM. Ich główną zaletą jest "uwolnienie od kabla", czyli możliwość korzystania z Internetu w każdym miejscu, które jest w zasięgu działania sieci operatora. Prędkości dorównują tym, z którymi spotykamy się w rozwiązaniach stacjonarnych (na chwilę obecną zazwyczaj w dużych aglomeracjach miejskich). Charakterystyczną cechą tej usługi dostępowej jest aktualnie ograniczanie ilości odbieranych i wysyłanych danych. Limity transferowe są różnej wartości – zależnie od operatora oraz standardu wykupionego abonamentu.

Do tej grupy należą technologie:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]