Irradiancja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Spektralna irradiancja Słońca na szczycie atmosfery i na powierzchni ziemi.

Irradiancja jest terminem radiometrycznym określonym jako strumień promieniowania na jednostkę powierzchni. Odpowiada to mocy jaką przenosi promieniowanie przez płaszczyznę jednostkową. Jednostką SI jest wat na metr kwadratowy (W/m2). Czasami irradiancja jest nazywana natężeniem lub intensywnością.

Jeżeli strumień  \Phi pada na powierzchnię  A pod kątem  \alpha wtedy irradiancja jest opisana wzorem

E = \frac{\mathrm{d}\Phi}{\mathrm{d}A} \cos\alpha

Innymi słowy strumień energii przychodzący na powierzchnię z różnych kierunków ma różną wagę.

Irradiancja spektralna jest irradiancją przypadającą na jednostkę szerokości widma, czyli strumieniowi promieniowania na jednostkę powierzchni w wybranym jednostkowym fragmencie widma elektromagnetycznego. Używa się zazwyczaj jednostki W·m-2·nm-1.

Jeżeli obiekt (punktowy) promieniuje jednorodnie we wszystkich kierunkach to irradiancja tego promieniowania maleje odwrotnie proporcjonalnie do kwadratu odległości od obiektu.

Irradiancja słońca jest mierzona pyranometrem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]