Ius spolii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ius spolii (łac. prawo łupu, zaboru) – we wczesnym średniowieczu prawo monarchy do przejęcia majątku ruchomego, będącego prywatną własnością zmarłych duchownych. Uprawnienie to było przyczyną napięć między władzą świecką i duchownymi.

W 1180 roku Kazimierz II Sprawiedliwy, panujący od niedawna w dzielnicy małopolskiej, chcąc wzmocnić swoją pozycję, zrzekł się iuris spolii po zmarłych biskupach i opatach na międzydzielnicowym zjeździe książąt i dostojników kościelnych w Łęczycy[1]. Ten akt zapoczątkował formalne uniezależnianie się Kościoła od władzy świeckiej[2].

Przypisy

  1. M. Barański: Dynastia Piastów w Polsce. S. 298, 300
  2. J. Bardach, B. Leśnodorski, M. Pietrzak: Historia ustroju i prawa polskiego. S. 77.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]