Język luwijski
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Język luwijski - wymarły język z podrodziny anatolijskiej języków indoeuropejskich, którym posługiwali się w okresie III-I tysiąclecia p.n.e. Luwijczycy, zamieszkujący państwo Hetytów w północnej części Azji Mniejszej.
[edytuj] Zobacz też