Kadencja (harmonia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kadencja (muzyka))
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kadencja (z łac. cadere co oznacza opadać) to połączenie akordów mające charakter zakończenia, a w harmonii klasycznej połączenie trójdźwięków: Toniki, Subdominanty i Dominanty (T, S i D). Kończą one utwór muzyczny lub jego część.

Kadencje są nieraz bardzo rozbudowane, zwłaszcza w większych formach, jak symfonia, koncert.

Rodzaje prostych kadencji:

  • kadencja wielka doskonała: S – D – T. Daje zakończenie definitywne, uroczyste.
  • kadencja mocna (inaczej nazywana małą kadencją doskonałą): D – T. Daje zakończenie w sposób mocny i zdecydowany.
  • kadencja plagalna (zwana też kadencją kościelną): S – T. Daje zakończenie słabe.
  • kadencja niepełna (nazywana kadencją zawieszoną lub półkadencją): S – D lub T – D. Daje efekt zawieszenia, oddziela dwa zdania muzyczne.
  • kadencja zwodnicza: D – TVI, w której dominanta rozwiązuje się na tonikę szóstego stopnia. Jak na to wskazuje nazwa, po dominancie naturalnie oczekiwana jest tonika, natomiast następstwo toniki szóstego stopnia daje efekt zaskoczenia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]