Kadencja (harmonia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kadencja (muzyka))
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kadencja (z łac. cadere co oznacza opadać) to połączenie akordów mające charakter zakończenia, a w harmonii klasycznej połączenie trójdźwięków: Toniki, Subdominanty i Dominanty (T, S i D). Kończą one utwór muzyczny lub jego część.

Kadencje są nieraz bardzo rozbudowane, zwłaszcza w większych formach, jak symfonia, koncert.

Rodzaje prostych kadencji:

  • kadencje doskonałe:
    • kadencja wielka doskonała: S – D – T. Daje zakończenie definitywne, uroczyste.
    • kadencja mała doskonała (zwana też kadencją mocną): D – T. Daje zakończenie w sposób mocny i zdecydowany.
  • kadencja plagalna (zwana też kadencją kościelną): S – T. Daje zakończenie słabe.
  • kadencje zawieszone:
    • kadencja zawieszona (nazywana kadencją niepełną lub półkadencją): S – D lub T – D. Daje efekt zawieszenia, oddziela dwa zdania muzyczne.
    • kadencja frygijska: °S – D.
  • kadencja zwodnicza: D – TVI, w której dominanta rozwiązuje się na tonikę szóstego stopnia. Jak na to wskazuje nazwa, po dominancie naturalnie oczekiwana jest tonika, natomiast następstwo toniki szóstego stopnia daje efekt zaskoczenia.
  • kadencja pikardyjska: D – °T3<. Wykorzystywana najczęściej w baroku, możliwa tylko w tonacjach molowych; dominanta rozwiązuje się na tonikę z tercją pikardyjską (tercją podwyższoną), co brzmi durowo.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]