Kancjonał

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kancjonał (łac. canticum - monolog, pieśń; lub średniowiecznie cantionale) — w XIV w., zbiór popularnych kościelnych pieśni religijnych lub śpiewów liturgicznych - kantyk i kantyczek. Nazwa, z czasem zastąpiona przez bardziej spopularyzowaną: "Kantyczki".

Historia[edytuj | edytuj kod]

Określenie używane główne w Niemczech i Czechach od połowy XV wieku. Początkowo kancjonałem był zbiór śpiewów liturgicznych, jednak później zamieszczano w nim również inne śpiewy religijne, przede wszystkim chorały luterańskie.

Pierwsze kantycjonały[edytuj | edytuj kod]

Kancjonał Kórnicki
Kancjonał Biblioteki Czartoryskich
Kancyjonał albo księgi chwał boskich Walentego z Brzozowa sporządzony ok. 1554/1569
Kancyjonał albo pieśni duchowne z Pisma Św. ku czci a chwale samemu Panu Bogu Piotra Artomiusza sporządzony ok. 1587
Kancyjonał piosnek rozmaitych a nabożnych napisany Roku Pańskiego 1586
Kancyjonał z nutami z 1586 oraz kolejne pod taką nazwą
Do najbardziej znanych kancjonałów należą
Kancjonał Istebnicki (ok. 1420)
Kancjonał Gotajski (1646–49)
Kancjonał Brzeski (1673) polskojęzyczny kancjonał wydany w śląskim Brzegu.
Dysydenckie
Kancjonał Puławski
Kancjonał Zamoyskich
Kancjonał Wschowski

Wydawcy kancjonałów[edytuj | edytuj kod]