Kancjonał

Kancjonał wydany w języku polskim w Brzegu w 1889 roku.

Kancjonał (łac. canticum - monolog, pieśń; lub średniowiecznie cantionale) — w XIV w., zbiór popularnych kościelnych pieśni religijnych lub śpiewów liturgicznych - kantyk i kantyczek. Nazwa, z czasem zastąpiona przez bardziej spopularyzowaną: "Kantyczki".

Historia

Określenie używane główne w Niemczech i Czechach od połowy XV wieku. Początkowo kancjonałem był zbiór śpiewów liturgicznych, jednak później zamieszczano w nim również inne śpiewy religijne, przede wszystkim chorały luterańskie.

Pierwsze kantycjonały

Kancjonał Kórnicki

Kancjonał Biblioteki Czartoryskich

Kancyjonał albo księgi chwał boskich Walentego z Brzozowa sporządzony ok. 1554/1569

Kancyjonał albo pieśni duchowne z Pisma Św. ku czci a chwale samemu Panu Bogu Piotra Artomiusza sporządzony ok. 1587

Kancyjonał piosnek rozmaitych a nabożnych napisany Roku Pańskiego 1586

Kancyjonał z nutami z 1586 oraz kolejne pod taką nazwą

Do najbardziej znanych kancjonałów należą

Kancjonał Istebnicki (ok. 1420)

Kancjonał Gotajski (1646–49)

Dysydenckie

Kancjonał Puławski

Kancjonał Zamoyskich

Kancjonał Wschowski

Wydawcy kancjonałów

• Aleksander Augezdecky
• M. Hey-Stawicki
• Jan Seklucjan
• Walenty z Brzozowa
• Bartłomiej Groicki
• P. Artomiusz
• K. Kraiński
• Fryderyk Mortzfeld
• Jan Jakub Gräber