Kelvin de la Nieve

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
José Kelvin de la Nieve
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1986
Dominikana Santo Domingo
Wzrost 163 cm
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy

José Kelvin de la Nieve (ur. 28 kwietnia 1986 w Santo Domingo) – hiszpański bokser dominikańskiego pochodzenia.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

W 2005 r. zdobył brązowy medal na igrzyskach śródziemnomorskich Almeríí. Hiszpan w walce o półfinał pokonał Greka Rudolfa Kotogiana, a w półfinale pokonał go dwukrotny srebrny medalista mistrzostw europy, Włoch Alfonso Pinto[1]. W 2006 r. startował na mistrzostwach unii europejskiej w Peczu. de la Nieve doszedł do ćwierćfinału, gdzie przegrał walkę o brązowy medal z Polakiem Łukaszem Maszczykiem[2]. W 2007 r. zdobył srebrny medal na mistrzostwach unii europejskiej w Dublinie. Hiszpan w walce o finał pokonał Anglika Darrena Langleya, a w finale 10:20 pokonał go wicemistrz olimpijski z Mianyang, Pál Bedák[3].

W 2008 r. wystartował na igrzyskach olimpijskich w Pekinie. de la Nieve odpadł już w swojej pierwszej walce, przegrywając 9:12 z Amerykaninem Luisem Yanezem[4]. W listopadzie zdobył srebrny medal na mistrzostwach europy w Liverpoolu. W walce o półfinał, udanie zrewanżował się Maszczykowi, pokonując go 7:3. W następnej walce zmierzył się z Turkiem Ferhat Pehlivanem, którego pokonał dzięki dogrywce 6+:6, a w finale pokonał go 6:7 Ormianim Howhannes Danieljan[5]. W 2009 r. startował na mistrzostwach świata w Mediolanie. W 1/8 finału pokonał przyszłego wicemistrza olimpijskiego, Taja Kaewa Pongprayoona, a w ćwierćfinale przegrał z Rosjaninem Dawidem Ajrapetianem[6].

W 2010 r. zdobył brązowy medal na mistrzostwach europy w Moskwie. Hiszpan w 1/8 finału po raz kolejny zwyciężył Łukasza Maszczyka (6:1), w ćwierćfinale Ferhata Pehlivana (2:1), a w półfinale przegrał 6:3 ze złotym medalistą tych zawodów, Paddym Barnesem[7]. W 2011 r. startował na mistrzostwach świata w Baku oraz na mistrzostwach europy w Ankarze. Na mistrzostwach europy w pierwszej walce udanie zrewanżował się Howhannesjowi Danieljanowi, pokonując go 14:13, ale sam odpadł w następnej walce, przegrywając z Anglikiem Charliem Edwardsem. Na mistrzostwach świata w pierwszej walce, jego rywalem był Egipcjanin Ramy El-Awadi, którego pokonał 18:12. W 1/16 finału pokonał Włocha Alexa Ferramoscę, a w ćwierćfinale uległ Dawidowi Ajrapetianowi. W 2012 r. zakwalifikował się na igrzyska olimpijskie w Londynie. W swojej pierwszej walce na igrzyskach, jego rywalem był Ekwadorczyk Carlos Quipo, który zwyciężył 14:11, eliminując Hiszpana z dalszej rywalizacji[8].

Walki olimpijskie 2008 - Pekin[edytuj | edytuj kod]

  1. (1. runda) Przegrał z Stany Zjednoczone Luisem Yanezem (9-12)

Walki olimpijskie 2012 - Londyn[edytuj | edytuj kod]

  1. (1. runda) Przegrał z Ekwador Carlosem Quipo (11-14)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy