Kodowanie liniowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kodowanie liniowe – proces przekształcenia sygnału binarnego na cyfrowy sygnał liniowy. Kod liniowy dobiera się odpowiednio do dysponowanego toru telekomunikacyjnego tak aby było odpowiednie ukształtowanie widma energetycznego.

Kod liniowy powinien charakteryzować się:

  • Nie powinien zawierać składowej stałej - trakt może zawierać elementy nie przenoszące prądu stałego jak transformatory, lub w trakcie mogą być przesyłane napięcia do zasilania zdalnych regeneratorów. Spełnienie tego warunku następuje gdy średnia wartość napięcia w linii wynosi 0
  • Łatwość wytwarzania i łatwość zdekodowania
  • Przenoszenie informacji o sygnale taktowania - wymagane do synchronizacji odbiorników lub regeneratorów
  • Strukturę pozwalającą na łatwą detekcję błędów
  • Suma cyfrowa powinna być jak najmniejsza
  • Widmo energetyczne powinno zawierać jak najwęższe pasmo

Najpopularniej stosowane w telekomunikacji są trójwartościowe kody transmisyjne np. AMI, HDB3 oraz wielowartościowe w transmisjach szerokopasmowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Teletransmisyjne systemy cyfrowe" W. Majewski, J. Miłka, wyd. Komunikacji i Łączności, Warszawa 1976