Konstytucje z Clarendon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konstytucje z Clarendon (zw. także konstytucjami clarendońskimi lub klarendońskimi) – dokument, uchwalony w 1164 roku w Clarendon Park przez Henryka II Plantageneta, króla Anglii.

Konstytucje ograniczały przywileje Kościoła w Anglii. Zgodnie z ich postanowieniami:

  • nałożono na Kościół podatek,
  • sądom duchownym wolno było sądzić wyłącznie duchownych,
  • duchowni w sprawach karnych odpowiadali przed sądem świeckim,
  • zakazano apelacji do Rzymu bez zgody króla.

Stały się zarzewiem konfliktu między Henrykiem II a klerem angielskim, na czele którego stanął arcybiskup Canterbury Tomasz Becket.