Kontrola kapitału

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kontrola kapitału – całkowity zakaz, ograniczenie lub opodatkowanie przepływu prywatnego kapitału między krajami (walutami). Umożliwia obronę stałych kursów walutowych.

Przykładem skutecznej kontroli kapitału jest niewielki podatek od transakcji finansowych, który został zaproponowany przez laureata Nagrody Nobla, Jamesa Tobina. Niewielka opłata od 10-letniej inwestycji byłaby niemal nieodczuwalna. Taki sam podatek od lokaty kapitału w obecnej walucie na dwie godziny zniwelowałby cały zysk, czyli podatek Tobina odczuwaliby najbardziej zwolennicy krótkoterminowego tzw. gorącego pieniądza.

Kontrola kapitału została wprowadzona przez Malezję w 1997 r. po zaatakowaniu jej waluty, z powodzeniem była stosowana w Chile, a także rozwiązanie to przyjęli twórcy systemu z Breton Woods po II wojnie światowej. Przyjęta w ramach systemu kontrola kapitału doprowadziła do wyeliminowania prywatnych przepływów kapitałowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Begg, Rudiger Dornbusch, Stanley Fischer: Makroekonomia. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, 2007. ISBN 978-83-208-1644-0.