Konwencja o udzielaniu patentów europejskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Podpisana w 1973 roku w Monachium Konwencja o udzielaniu patentów europejskich (ang. European Patent Convention – EPC) ustala wspólną ścieżkę zgłaszania i udzielania patentów europejskich, obowiązujących w każdym z państw-członków Europejskiej Organizacji Patentowej wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku o udzielenie patentu europejskiego. Konwencja o udzielaniu patentów europejskich określa zarówno tryb przyznawania patentów europejskich, jak i merytoryczne oraz formalne przesłanki zdolności patentowej wynalazków.

Akt przystąpienia Polski do Konwencji o udzielaniu patentów europejskich został podpisany przez Prezydenta RP dnia 29 grudnia 2003, opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2004 r. nr 79; poz. 737 (tam też można znaleźć polski tekst konwencji), a Polska formalnie stała się członkiem Europejskiej Organizacji Patentowej 1 marca 2004 roku.

Pierwsza duża rewizja Konwencji o udzielaniu patentów europejskich miała miejsce w 2000 roku, zrewidowana Konwencja określana jest mianem EPC 2000.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]