Koronka klockowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tworzenie koronki klockowej. Eksponat z Muzeum Sióstr Urszulanek w Quebecu.
Detal koronki klockowej w trakcie jej tworzenia

Koronka klockowa – jeden z typów koronki, wykonywanej przy pomocy podłużnych szpulek, często drewnianych, zwanych klockami (stąd nazwa koronki). Technika polega na przeplataniu w grupach po cztery wielu nici nawiniętych na klocki. Dzięki temu tworzy się tzw. płócienko tworzące formy ornamentu i różne rodzaje siateczek w tle oraz wypełnieniach motywów. Koronkę podczas tworzenia umieszcza się na specjalnej poduszce z umieszczonym na niej wzorem. Technika ta umożliwia uzyskanie delikatnych ażurowych wyrobów o bardzo różnorodnych wzorach.

Technika wytwarzania koronki klockowej jest znana od XVI wieku, szczególnie cenione były koronki pochodzące z Flandrii (skąd prawdopodobnie pochodzi). Do wyrobu koronki klockowej wykorzystywano jedwab, len, wełnę, a później także bawełnę.

Rodzaje koronki klockowej[edytuj | edytuj kod]

  • antualaż - koronka z przewagą płótna w motywach dekoracyjnych, wyrabiana w XVIII wieku
  • brukselska
  • brabancka – technicznie gorsze naśladownictwo brukselskiej
  • malines – bardzo cienkie o dużych motywach konturowanych błyszczącą nitką
  • walansjenka – wąska, cienka, bardzo delikatna. Ornament kwiatowy bez konturowania, siateczka tła o kolistych oczkach, a od końca XVIII wieku rombowych.
  • binche – ornament z płócienka nierównej gęstości z pięcio- i ośmioboczną siateczką w tle. Znana w XVII i XVIII wieku
  • chantilly – czarna, z konturowanym ornamentem.
  • blonda (blondyna) – jedwabna, z ornamentem konturowanym grubszą nicią na tle cienkiej siateczki, popularna we Francji i Hiszpanii w XVIII i XIX wieku
  • gipiura – ornament kwiatowy, reliefowany. Modna w XIX i XX wieku

Obecnie największym producentem wytwarzanej mechanicznie koronki klockowej w Europie jest zakład Koronki S.A. w Brzozowie[potrzebne źródło]. Ośrodkiem ręcznej koronki klockowej jest Bobowa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 978-83-01-12365-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]