Kriging

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kriging – grupa geostatystycznych metod estymacji, dzięki której otrzymuje się najlepsze, nieobciążone liniowe oszacowania (ang. best, unbiased linear predictionsBLUP lub best, unbiased linear estimatorBLUE) wartości analizowanej zmiennej zregionalizowanej.

Danym próbkowym (punktom pomiarowym) znajdującym się wewnątrz obszaru estymacji (obszaru wyszukiwania próbek) przydziela się odpowiednie wagi zwane współczynnikami (wagami) krigingu w taki sposób, aby zminimalizować średniokwadratowy błąd estymacji (wariancję krigingu).

Metoda ta, podobnie jak często stosowana podczas interpolacji metoda IDW, przypisuje większe wagi punktom położonym bliżej badanego, ale w przeciwieństwie do niej wagi określa na podstawie semiwariogramu.

Kriging zwyczajny (ang. ordinary kriging)[edytuj | edytuj kod]

Należy on obok krigingu prostego (ang. simple kriging) do najczęściej używanych estymatorów krigingowych.

W tej metodzie przyjmuje się następujące założenia:

  • dane są izotropowe (wykazują te same cechy we wszystkich kierunkach poszukiwania)
  • średnie lokalne nie mają ścisłego związku ze średnią z całej populacji próbkowej, a podczas oceny średniej wybiera się jedynie punkty pochodzące z lokalnego sąsiedztwa
  • suma wag przydzielonych próbkom jest równa 1, dzięki czemu, gdy wszystkie wartości są równe stałej, oszacowana wartość również jest równa stałej.

Kriging uniwersalny[edytuj | edytuj kod]

Używany jest w warunkach niestacjonarnych tzn. przy obecności dryftu (powolna zmianą wartości opisywanej zmiennej zregionalizowanej)