Księga Szkocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fragment Księgi Szkockiej z problematami Banacha, Mazura i Ulama
Fragment Księgi Szkockiej z wpisami Juliusza Schaudera, Hugona Steinhausa i Johna von Neumanna

Księga Szkocka – gruby zeszyt zakupiony przez Łucję, żonę Stefana Banacha w 1935, w którym matematycy lwowscy, zarówno profesorowie, jak też studenci, zapisywali w latach 1935-1941 zagadnienia matematyczne wymagające rozwiązania. Wiele z nich nie zostało rozwiązanych do tej pory[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Autorzy problematów, wśród których byli znakomici uczeni polscy i zagraniczni (jednym z nich był Stanisław Ulam), wyznaczali zazwyczaj nagrody za ich rozwiązanie. W Księdze zapisano 193 problemy - wśród nich znajdowały się zarówno fundamentalne zagadnienia z analizy funkcjonalnej, jak też błahe łamigłówki. Księga była przechowywana u barmana lub szatniarza w Kawiarni Szkockiej we Lwowie, miejscu spotkań lwowskich matematyków, i wydawana na życzenie gości.

Stanisław Mazur podczas pobytu Ulama we Lwowie latem 1939 roku, uzgodnił, że księga zostanie umieszczona w skrzyni i zakopana w pobliżu bramki na boisku piłkarskim za miastem. I choć nie wiadomo, czy ten plan wykonano, Ulam po wojnie otrzymał kopię księgi. Inna wersja wydarzeń podaje, że po wojnie, w 1945 żona Stefana Banacha - Łucja, zmuszona wraz z innymi Polakami do opuszczenia Lwowa, wywiozła Księgę do Warszawy.

Księga Szkocka jest w posiadaniu potomków Stefana Banacha zamieszkałych w Niemczech.

Tradycja Księgi Szkockiej była kontynuowana po wojnie we Wrocławiu i w latach 1945-1958 powstała Nowa Księga Szkocka.

Przypisy

  1. Maciej Iłowiecki, "Dzieje nauki polskiej", Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1981, ISBN 8322318766, str.253

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o Księdze Szkockiej