Kuujjuarapik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kuujjuarapik
Państwo  Kanada
Prowincja Quebec
Region Nord-du-Québec
Powierzchnia 8,16 [1] km²
Populacja (2006)
• liczba ludności
• gęstość

568
69,6 os./km²
Położenie na mapie Quebecu
Mapa lokalizacyjna Quebecu
Kuujjuarapik
Kuujjuarapik
Położenie na mapie Kanady
Mapa lokalizacyjna Kanady
Kuujjuarapik
Kuujjuarapik
Ziemia 55°17′00″N 77°45′00″W/55,283333 -77,750000Na mapach: 55°17′00″N 77°45′00″W/55,283333 -77,750000
Strona internetowa
Portal Portal Kanada

Kuujjuarapik jest najbardziej na południe wysuniętą inuicką wioską w Nunavik w północnym Quebecu (Kanada). Znajduje się w administracji regionalnej Kativik w regionie administracyjnym Nord-du-Québec. Nazwa oznacza "małą wielką rzekę". Osada jest dostępna drogą lotniczą a w niektórych miesiącach również drogą wodną.[2]. Przyległa wioska Whapmagoostui jest zamieszkana przez około 800 mieszkańców, głównie Kri. Najbliższą wioską inuicką jest, odległa o 160 km w kierunku północno-zachodnim, Umiujaq. Inuici i Kri zamieszkiwali tereny nad Wielką Rzeką Wielorybią od dawna przy czym Inuici preferowali teren bezpośrednio przy wybrzeżu a Kri w głębi lądu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

panorama Kuujjuarapik

W 1820 roku Kompania Zatoki Hudsona otworzyła faktorię handlową, znaną jako "Great Whale River House", "Great Whale River" i "Great Whale"[2]. Na mapach z 1851 i 1854 roku faktoria nosi nazwę "Whale River House" i "Whale House". Misja katolicka powstała w latach osiemdziesiątych XIX wieku. W 1895 roku rząd federalny buduje stację meteorologiczną. Opieka medyczna i policja zostały zapoczątkowane w pierwszej połowie XX wieku. W tamtym czasie osada była zamieszkiwana tylko podczas letnich obozowisk.

W latach trzydziestych XX wieku Inuici porzucili nomadyczne życie na rzecz życia w wiosce. W 1940 roku armia amerykańska otworzyła bazę sił powietrznych wykorzystując jako robotników Inuitów i Kri. W 1941 roku placówka Kompanii Zatoki Hudsona została zamknięta. Po drugiej wojnie światowej, w 1948 roku, baza wojskowa została przekazana rządowi Kanady.

W ramach programu Mid-Canada Line[3],1955 roku w osadzie zaczęła w działać stacja radarowa. Pomimo, że była w użyciu tylko przez 10 lat, przyczyniła się do trwałego osiedlenia się Inuitów i powstania wioski.

W 1961 roku, gdy rząd Quebecu zdecydował nadać francuskie imiona miejscom na północy kraju, nazwa osady została zmieniona na Grande-Baleine, która to nazwa została zastąpiona rok później przez Post-de-la-Baleine. Kiedy wioska została formalnie zarejestrowana przybrała obecną nazwę, używaną od dłuższego czasu używaną przez Inuitów.[4]

Obawiając się wpływu planowanych prac w związku z budową elektrowni wodnej, w 1982 roku przeprowadzono referendum, w którym większość Inuitów zdecydowała się przenieść do nowej wioski,Umiujaq, 160 km na północ. Duża część Inuitów przeniosła się tam w 1986 roku powodując znaczące mniejszenie liczebności osady[2].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Statystyki rządowe Kanady
  2. 2,0 2,1 2,2 Nunavik Tourism Association: Kuujjuarapik (ang.). [dostęp 2010-04-02].
  3. Mid-Canada line była linią w poprzek Kanady, na której rozmieszczono serię radarów. Linia taka miała swoje uzasadnienie w czasach zimnej wojny więcej na en:Mid-Canada Line
  4. Commission de toponymie Quebec: Kujjuarapik - historia i nazwnictwo. (fr.). [dostęp 2010-04-05].