Kuujjuarapik
| Kuujjuarapik | |
| Państwo |  Kanada |
| Prowincja | Quebec |
| Region | Nord-du-Québec |
| Powierzchnia | 8,16 [1] km² |
| Populacja (2006) • liczba ludności • gęstość |
568 69,6 os./km² |
|
Położenie na mapie Quebecu
  Kuujjuarapik
|
|
|
Położenie na mapie Kanady
 Kuujjuarapik
|
|
 55°17′00″N 77°45′00″W / 55.283333333333, -77.75Na mapach: 55°17′00″N 77°45′00″W / 55.283333333333, -77.75 |
|
| Strona internetowa | |
Kuujjuarapik jest najbardziej na południe wysuniętą inuicką wioską w Nunavik w północnym Quebecu (Kanada). Znajduje się w administracji regionalnej Kativik w regionie administracyjnym Nord-du-Québec. Nazwa oznacza "małą wielką rzekę". Osada jest dostępna drogą lotniczą a w niektórych miesiącach również drogą wodną.[2]. Przyległa wioska Whapmagoostui jest zamieszkana przez około 800 mieszkańców, głównie Kri. Najbliższą wioską inuicką jest, odległa o 160 km w kierunku północno-zachodnim, Umiujaq. Inuici i Kri zamieszkiwali tereny nad Wielką Rzeką Wielorybią od dawna przy czym Inuici preferowali teren bezpośrednio przy wybrzeżu a Kri w głębi lądu.
Historia [edytuj]
W 1820 roku Kompania Zatoki Hudsona otworzyła faktorię handlową, znaną jako "Great Whale River House", "Great Whale River" i "Great Whale"[2]. Na mapach z 1851 i 1854 roku faktoria nosi nazwę "Whale River House" i "Whale House". Misja katolicka powstała w latach osiemdziesiątych XIX wieku. W 1895 roku rząd federalny buduje stację meteorologiczną. Opieka medyczna i policja zostały zapoczątkowane w pierwszej połowie XX wieku. W tamtym czasie osada była zamieszkiwana tylko podczas letnich obozowisk.
W latach trzydziestych XX wieku Inuici porzucili nomadyczne życie na rzecz życia w wiosce. W 1940 roku armia amerykańska otworzyła bazę sił powietrznych wykorzystując jako robotników Inuitów i Kri. W 1941 roku placówka Kompanii Zatoki Hudsona została zamknięta. Po drugiej wojnie światowej, w 1948 roku, baza wojskowa została przekazana rządowi Kanady.
W ramach programu Mid-Canada Line[3],1955 roku w osadzie zaczęła w działać stacja radarowa. Pomimo, że była w użyciu tylko przez 10 lat, przyczyniła się do trwałego osiedlenia się Inuitów i powstania wioski.
W 1961 roku, gdy rząd Quebecu zdecydował nadać francuskie imiona miejscom na północy kraju, nazwa osady została zmieniona na Grande-Baleine, która to nazwa została zastąpiona rok później przez Post-de-la-Baleine. Kiedy wioska została formalnie zarejestrowana przybrała obecną nazwę, używaną od dłuższego czasu używaną przez Inuitów.[4]
Obawiając się wpływu planowanych prac w związku z budową elektrowni wodnej, w 1982 roku przeprowadzono referendum, w którym większość Inuitów zdecydowała się przenieść do nowej wioski,Umiujaq, 160 km na północ. Duża część Inuitów przeniosła się tam w 1986 roku powodując znaczące mniejszenie liczebności osady[2].
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ Statystyki rządowe Kanady
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Nunavik Tourism Association: Kuujjuarapik (ang.). [dostęp 2010-04-02].
- ↑ Mid-Canada line była linią w poprzek Kanady, na której rozmieszczono serię radarów. Linia taka miała swoje uzasadnienie w czasach zimnej wojny więcej na en:Mid-Canada Line
- ↑ Commission de toponymie Quebec: Kujjuarapik - historia i nazwnictwo. (fr.). [dostęp 2010-04-05].
