Lawson Ramage
| Lawson P. Ramage | |
 |
|
 Vice Admiral |
|
| Data i miejsce urodzenia | 19 stycznia 1909 Monroe Bridge, Massachusetts |
| Data i miejsce śmierci | 15 kwietnia 1990 Bethesda, Maryland |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1931–1969 |
| Siły zbrojne | US Navy |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
   |
|
Lawson Paterson Ramage (ur. 19 stycznia 1909 w Monroe Bridge, zm. 15 kwietnia 1990 w Bethesda) – amerykański wojskowy, wiceadmirał United States Navy, w okresie II wojny światowej jeden z asów wojny podwodnej, odznaczony Medalem Honoru.
Biografia [edytuj]
Lawson P. Ramage urodził się w miejscowości Monroe Bridge w stanie Massachusetts. Akademię Marynarki Wojennej ukończył w 1931 roku. Służył na niszczycielach "Dickerson" i "Lawrence" oraz krążowniku ciężkim "Louisville", by w grudniu 1935 roku, po ukończeniu kursów w szkole broni podwodnej w New London otrzymać przydział na okręt podwodny S-29. W 1938 roku odbył studia podyplomowe na Akademii Marynarki, zaś we wrześniu 1939 roku powrócił do służby na okręcie nawodnym, niszczycielu "Sands". W lutym 1941 roku został członkiem sztabu dowódcy sił podwodnych Floty Pacyfiku w bazie Pearl Harbor na Hawajach.
Był obecny podczas japońskiego nalotu 7 grudnia 1941 roku. W kwietniu następnego roku został oficerem na okręcie podwodnym "Grenadier". Za swą służbę na tej jednostce został wyróżniony Silver Star. W czerwcu 1942 roku objął dowództwo okrętu podwodnego "Trout", na swym pierwszym patrolu uszkadzając japoński lotniskowiec "Taiyō", za co został odznaczony Navy Cross. W listopadzie awansował na komandora porucznika (Commander), zaś w czerwcu 1943 roku został dowódcą nowego okrętu podwodnego, "Parche". Na drugim patrolu, współdziałając z drugim okrętem podwodnym, "Steelhead", zaatakował japoński konwój, zatapiając w śmiałej akcji dwa i uszkadzając kolejne dwa statki oraz przyczyniając się do zatopienia kolejnego. Za ten wyczyn został, jako pierwszy żyjący oficer okrętu podwodnego, odznaczony Medalem Honoru.
W styczniu 1945 roku objął dowodzenie 2. Dywizjonem Okrętów Podwodnych Floty Pacyfiku. W sierpniu 1947 roku rozpoczął służbę w biurze Szefa Operacji Morskich, zaś w lipcu 1950 roku, po ukończeniu studiów w Armed Forces Staff College, został oficerem sztabu dowódcy sił podwodnych Floty Atlantyckiej. We wrześniu 1951 roku powrócił do służby liniowej, jako dowódca 6. Dywizjonu Okrętów Podwodnych. Następnie obejmował szereg stanowisk liniowych i sztabowych, by w lipcu 1956 roku zostać awansowanym do stopnia kontradmirała (Rear Admiral). Siedem lat później został wiceadmirałem (Vice Admiral). W 1964 roku objął dowodzenie Pierwszą Flotą. Następnie służył jako zastępca dowódcy i szef sztabu Floty Pacyfiku oraz szef Wojskowej Morskiej Służby Transportowej. Przeszedł w stan spoczynku w 1969 roku.
Zmarł 15 kwietnia 1990 roku w Bethesda i został pochowany na Cmentarzu Narodowym w Arlington. Na jego cześć nazwano niszczyciel "Ramage".
Bibliografia [edytuj]
- John T. Mason, Jr.: The Pacific War Remembered: An Oral History Collection. Annapolis: 2003. ISBN 1-59114-478-7.
- Vice Admiral Lawson P. Ramage, USN, (Retired), (1909–1990). Naval History and Heritage Command. [dostęp 2012-02-02].
