Layamon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Layamon (2 poł. XII) – angielski poeta. Znany nam wyłącznie ze wzmianek o sobie samym, zawartych w jego poemacie narracyjnym Brutus.

Był duchownym w Areley (Worcestershire). Podjął się trudu spisania historii Brytanii od osiedlenia się na niej Brutusa Trojańskiego aż do panowania króla Artura. Źródłem dla niego był francuski poemat o Brutusie (Roman de Brut) Wace'a z Jersey, oparty na łacińskiej Historii królów Brytanii Geoffreya Monmouth. Z analizy utwory wynika, że Layamon napisał swe dzieło w latach 1189-1205. Utwór ten liczy ok. 32 tys. wierszy, a więc dwukrotnie więcej niż jego francuski pierwowzór.

Poza materiałem legendarnym utwór zawiera wiele elementu baśniowego mającego swe źródło w folklorze. Napisany jest długim wierszem aliteracyjnym z regularną średniówką, przypominającym tradycyjny wiersz epiki staroangielskiej. Dzieło Layamona ma ogromną wartość historyczno-literacką jako pierwsza wybitna praca średniowieczna angielskiego autora prezentująca legendarną historię Brytanii.[potrzebne źródło]

Źródło[edytuj | edytuj kod]

  • Mały słownik pisarzy angielskich i amerykańskich, pod. red. Stanisława Helsztyńskiego i Elżbiety Piotrowskiej, „Wiedza Powszechna”, Warszawa 1971, s. 282