Lubelskie Zagłębie Węglowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lubelskie Zagłębie Węglowe (LZW)zagłębie typu paralicznego, tzn. powstałego w zapadlisku na przedpolu fałdowań górotwórczych, we wschodniej Polsce, na terenie województwa lubelskiego. Państwowy Instytut Geologiczny przyjmuje ok. 9100 km² jako obszar o zdefiniowanych perspektywach złożowych, które mają grubość nadkładu od 360 do ponad 1000 m[1]. W zagłębiu działają obecnie dwie kopalnie: KWK Bogdanka oraz Kopalnia K-2 w Stefanowie. Lubelskie Zagłębie Węglowe jest najpóźniej zagospodarowanym górniczo rejonem węglowym w Polsce.

Złoża[edytuj | edytuj kod]

Złoża rezerwowe rozpoznane szczegółowo Lubelskiego Zagłębia Węglowego zajmują obszar 340 km², a złoża rozpoznane wstępnie 610 km². Znaczną część LZW stanowi obszar o nadkładzie ponad 1000 m. Zasoby bilansowe węgli w LZW, stanowią około 21,5% polskich zasobów bilansowych węgla kamiennego[1].

Według Państwowego Instytutu Geologicznego na LZW jest 11 udokumentowanych złóż węgla kamiennego o zasobach wynoszących 9260 mln ton, z których tylko 1 złoże jest zagospodarowane (799 mln ton)[2].

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Lubelskie Zagłębie Węglowe znajduje się na Wyżynie Lubelskiej, w województwie lubelskim, w lewym dorzeczu Bugu. Jest przedłużeniem Lwowsko-Wołyńskiego Zagłębia Węglowego znajdującego się na Ukrainie i ciągnie się od granicy kraju do Radzynia Podlaskiego.[potrzebne źródło]

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1989 r. doszło do zatopienia kolejnych dwóch szybów w planowanej drugiej kopalni K-2 (rejon Stefanów).

Górnictwo[edytuj | edytuj kod]

Działa tu spółka Lubelski Węgiel "Bogdanka" SA posiadająca dwie kopalnie. Powstała w styczniu 1975 roku jako Przedsiębiorstwo Państwowe pod nazwą Kopalnie Lubelskiego Zagłębia Węglowego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Agnieszka Malon, Marcin Tymiński: Węgiel kamienny. Państwowy Instytut Geologiczny Państwowy Instytut Badawczy, Zakład Geologii Gospodarczej. [dostęp 2011-06-16].
  2. Ochrona środowiska 2013. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2013-12-04, s. 133. ISSN 0867-3217. Za: Państwowy Instytut Geologiczny

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]