Maksymilian Ossoliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Maksymilian Ossoliński herbu Topór (1588-1655) – chorąży (1624) i podkomorzy sandomierski (1633), podskarbi nadworny koronny (1636-1648), kasztelan czerski (1648) i starosta biecki i malborski.

Lata młodzieńcze[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w 1588 r. w rodzinie Ossolińskich, jako trzeci syn Jana Zbigniewa herbu Topór (1555-1623) - sekretarza królewskiego króla Stefana Batorego (w r. 1577), wojewody podlaskiego, sandomierskiego, posła, marszałka sejmu (1601).

Matką Maksymiliana była Jadwiga Sienieńska (zm.ok.1593), Ossolińska, z Oleska, herbu Dębno

Braćmi Maksymiliana Ossolińskiego byli;

i siostra Elżbieta Ossolińska.

Uczył się z bratem Jerzym Ossolińskim u Jezuitów w Lublinie w 1596 r., a następnie na uczelniach na zachodzie Europy. Zwiedził; Włochy i Niderlandy.

Po powrocie w roku 1607 został dworzaninem Marcina Szyszkowskiego, a potem był dworzaninem królewskim.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Od roku 1618 rozpoczyna swą wieloletnią karierę jako poseł z województwa sandomierskiego.

Swą karierę wojskową rozpoczął biorąc udział w bitwie pod Chocimiem, gdzie dowodził własnym oddziałem husarii.

W latach 1626-1629, u boku starszego brata Krzysztofa - wojewody sandomierskiego brał udział w kampanii przeciw Szwedom w Prusach. Uczestniczył w wyprawie smoleńskiej przeciw Rosji. W 1633 po bracie Krzysztofie Ossolińskim - objął urząd podkomorzego sandomierskiego. W 1636 roku, po bracie Jerzym Ossolińskim - urząd podskarbiego nadwornego.

Majątek[edytuj | edytuj kod]

Jego dochody powiększały obejmowane kolejno starostwa stopnickie, bieckie i malborskie. Po śmierci ojca w 1623 r. odziedziczył Ciepielów i dobra mieleckie, a po śmierci brata Jerzego w 1650 r., niektóre z jego majątków.

W skład majątków Maksymiliana wchodziły między innymi: Ossolin, Klimontów, Krzelów, Zgórsko, Mielec, Sadowice, Przyłęk.

Maksymilian ukończył rozpoczętą przez ojca budowę klasztoru Dominikanów w Klimontowie, która pochłonęła część jego dochodów.

Najczęściej przebywał w Zgórsku koło Mielca.

Potomkowie[edytuj | edytuj kod]

W 1611 roku ożenił się z Heleną Kazanowską (zmarłą przed 1636 r.), a około roku 1643 z Katarzyną Głębocką.

Z pierwszą żoną miał takich synów, jak np.:

  • Jan Ossoliński (1612-1682) - komandor maltański w Poznaniu,
  • Stanisław Ossoliński (1615-1643)- kanonik krakowski,
  • Zbigniew Ossoliński (zm.1675 r.) - opat koprzywnicki,
  • Władysław Krzysztof Ossoliński (zm.1696 r.) - kanonik krakowski i płocki,
  • Hieronim Ossoliński(1616-1651) dworzanin królewski, poległ w bitwie pod Beresteczkiem
  • Jerzy Ossoliński (zm.1651) - starosta lubelski(1650) - poległ w bitwie pod Beresteczkiem

i pozostali bezpotomni,

  • Aleksander Ossoliński(zm. między rokiem 1691 a 1706),
  • Beniamin Ossoliński (1627-1664).

Z drugą żoną miał takich synów jak:

oraz córki: Katarzyna Ossolińska -klaryska w Krakowie,

Maksymiliana Ossolińska wydana za Jana Olbrachta Lipskiego z Wielkopolski,

Zofia Ossolińska wydana za Marcina Krasickiego - kasztelana przemyskiego.

Ponadto kilkoro z jego dzieci zmarło w dzieciństwie;

Maksymilian Ossoliński zmarł na przełomie 1654 i 1655 roku i pochowany został 28 stycznia 1655 roku w Klimontowie w podziemiach kościoła klasztoru Dominikanów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Źródła:

  • S.K.Kossakowski;Monografie historyczno-genelogiczne niektórych rodzin polskich.Warszawa 1862, t.2.
  • Dworaczek.Genealogia, tablica t. 144
  • T. Żychliński; Herbarz 23