Maureen Dunlop de Popp

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Maureen Dunlop de Popp (ur. 26 października 1920 w Quilmes, zm. 29 maja 2012) - angielska pilotka. W czasie II wojny światowej należała do Air Transport Auxiliary, latała na 38 typach samolotów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Maureen Adel Chase Dunlop urodziła się 26 października 1920 w Quilmes w Argentynie. Była córką Australijczyka i miała podwójne obywatelstwo brytyjskiej i argentyńskie. W 1936 w czasie wakacji w Wielkiej Brytanii gdzie nauczyła się pilotażu[1].

W czasie II wojny światowej, w kwietniu 1942 wstąpiła do Air Transport Auxiliary, była jedną ze 164 kobiet należących do tej organizacji i była pierwszym żeńskim oficerem ATA. W czasie wojny latała na 38 różnych samolotach, między innymi na Supermarine Spitfire, North American P-51 Mustang, Hawker Typhoon, Vickers Wellington i De Havilland Mosquito[1], łącznie spędzając w powietrzu ponad 800 godzin[2]. W 1944 jej zdjęcie pojawiło się na okładce magazynu „Picture Post”[2].

Po wojnie Dunlop pracowała jako instruktorka lotnicza w Royal Air Force. Po powrocie do Argentyny pracowała jako pilot, była także instruktorką w Fuerza Aérea Argentina. Karierę zawodową jako pilot zakończyła w 1969[1].

W 2003 była jedną z trzech kobiet które otrzymały wyróżnienie Master Air Pilot Award przyznawane przez Guild of Air Pilots and Air Navigators[1].

Była mężatką, miała dwie córki i syna[1].

Zmarła 29 maja 2012[1].

Przypisy