Mięsień najdłuższy
Mięsień najdłuższy (łac. Musculus longissimus) – parzysty mięsień znajdujący się w warstwie głębokiej mięśniówki tułowia. Leży po obu stronach kręgosłupa w bruździe między wyrostkami kolczystymi kręgów a kątami żeber i biegnący równolegle do kręgosłupa. Wraz z mięśniem biodrowo- żebrowym jest głównym prostownikiem grzbietu. Mięsień najdłuższy dzieli się na trzy następujące pasma:
- m. najdłuższy klatki piersiowej (łac. longissimus thoracis)
- m. najdłuższy szyi (łac. longissimus cervicis)
- m. najdłuższy głowy (łac. longissimus capitis).
Spis treści |
Mięsień najdłuższy klatki piersiowej [edytuj]
Przyczep początkowy:
– wspólna masa mięśniowa z przyczepu początkowego mięśnia prostownika grzbietu (tj. strona grzbietowa kości krzyżowej i przyległe do niej odcinki przyśrodkowe grzebieni biodrowych oraz wyrostki kolczyste kręgów lędźwiowych)
Przyczep końcowy:
– wyrostki żebrowe i dodatkowe kręgów lędźwiowych
– wyrostki poprzeczne kręgów piersiowych i przyległe do nich żebra (przyśrodkowo w odniesieniu do kątów żebrowych)
Mięsień najdłuższy szyi [edytuj]
Przyczep początkowy stanowią wyrostki poprzeczne kręgów piersiowych od Th1 do Th6, natomiast przyczep końcowy znajduje się na guzkach tylnych kręgów szyjnych od C2 do C5.
Mięsień najdłuższy głowy [edytuj]
Pasmo rozpoczyna się na wyrostkach poprzecznych kręgów piersiowych od Th1 do Th6 oraz kręgów szyjnych od C3 do C7. Przyczepem końcowym tego mięśnia jest wyrostek sutkowaty kości skroniowej.
Funkcja [edytuj]
Wspólnym działaniem wszystkich części mięśnia najdłuższego jest prostowanie i zginanie do tyłu grzbietu. Utrzymuje on równowagę tułowia w czasie chodzenia, a przy głębokim wdechu prostuje kręgosłup.
Unerwienie [edytuj]
nerwy rdzeniowe C2-L5
