Mięsień najdłuższy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mięsień najdłuższy (łac. Musculus longissimus) – parzysty mięsień znajdujący się w warstwie głębokiej mięśniówki tułowia. Leży po obu stronach kręgosłupa w bruździe między wyrostkami kolczystymi kręgów a kątami żeber i biegnący równolegle do kręgosłupa. Wraz z mięśniem biodrowo- żebrowym jest głównym prostownikiem grzbietu. Mięsień najdłuższy dzieli się na trzy następujące pasma:

  • m. najdłuższy klatki piersiowej (łac. longissimus thoracis)
  • m. najdłuższy szyi (łac. longissimus cervicis)
  • m. najdłuższy głowy (łac. longissimus capitis).

Mięsień najdłuższy klatki piersiowej[edytuj | edytuj kod]

Przyczep początkowy:

– wspólna masa mięśniowa z przyczepu początkowego mięśnia prostownika grzbietu (tj. strona grzbietowa kości krzyżowej i przyległe do niej odcinki przyśrodkowe grzebieni biodrowych oraz wyrostki kolczyste kręgów lędźwiowych)

Przyczep końcowy:

– wyrostki żebrowe i dodatkowe kręgów lędźwiowych

– wyrostki poprzeczne kręgów piersiowych i przyległe do nich żebra (przyśrodkowo w odniesieniu do kątów żebrowych)

Mięsień najdłuższy szyi[edytuj | edytuj kod]

Przyczep początkowy stanowią wyrostki poprzeczne kręgów piersiowych od Th1 do Th6, natomiast przyczep końcowy znajduje się na guzkach tylnych kręgów szyjnych od C2 do C5.

Mięsień najdłuższy głowy[edytuj | edytuj kod]

Pasmo rozpoczyna się na wyrostkach poprzecznych kręgów piersiowych od Th1 do Th6 oraz kręgów szyjnych od C3 do C7. Przyczepem końcowym tego mięśnia jest wyrostek sutkowaty kości skroniowej.

Funkcja[edytuj | edytuj kod]

Wspólnym działaniem wszystkich części mięśnia najdłuższego jest prostowanie i zginanie do tyłu grzbietu. Utrzymuje on równowagę tułowia w czasie chodzenia, a przy głębokim wdechu prostuje kręgosłup.

Unerwienie[edytuj | edytuj kod]

nerwy rdzeniowe C2-L5

Unaczynienie[edytuj | edytuj kod]