Miejska wyspa ciepła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Profil pionowy miejskiej wyspy ciepła
Napływ powietrza w sytuacjach ze słabą cyrkulacją ogólną

Miejska wyspa ciepła (MWC) – zjawisko meteorologiczne polegające na termicznym uprzywilejowaniu przestrzeni miejskiej względem otaczających ją obszarów niezabudowanych. Wynika ono głównie z istotnej zmiany środowiska obszarów miejskich, co wpływa na przekształcenie ich właściwości: radiacyjnych (jak np. zmiana struktury promieniowania krótko- i długofalowego), termicznych (np. zwiększenie pojemności cieplnej), aerodynamicznych (np. spadek średniej prędkości wiatru) czy wilgotnościowych (np. spadek wilgotności względnej). Najbardziej miarodajnym wskaźnikiem intensywności MWC jest różnica temperatury pomiędzy miastem a obszarami podmiejskimi. W dużych miastach amerykańskich i europejskich może ona dochodzić (w czasie maksymalnego natężenia, a więc w godzinach nocnych) nawet do ok. 10–15 °C.

Przykładem MWC jest tokijska wyspa ciepła.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]