Miejska wyspa ciepła

Profil pionowy miejskiej wyspy ciepła

Napływ powietrza w sytuacjach ze słabą cyrkulacją ogólną

Miejska wyspa ciepła (MWC) – zjawisko meteorologiczne polegające na termicznym uprzywilejowaniu przestrzeni miejskiej względem otaczających ją obszarów niezabudowanych. Wynika ono głównie z istotnej zmiany środowiska obszarów miejskich, co wpływa na przekształcenie ich właściwości: radiacyjnych (jak np. zmiana struktury promieniowania krótko- i długofalowego), termicznych (np. zwiększenie pojemności cieplnej), aerodynamicznych (np. spadek średniej prędkości wiatru) czy wilgotnościowych (np. spadek wilgotności względnej). Najbardziej miarodajnym wskaźnikiem intensywności MWC jest różnica temperatury pomiędzy miastem a obszarami podmiejskimi. W dużych miastach amerykańskich i europejskich może ona dochodzić (w czasie maksymalnego natężenia, a więc w godzinach nocnych) nawet do ok. 10–15 °C.

Przykładem MWC jest tokijska wyspa ciepła.

Zobacz też

• konwekcja termiczna

Bibliografia

• Krzysztof Fortuniak: Miejska wyspa ciepła. Podstawy energetyczne, studia eksperymentalne, modele numeryczne i statystyczne (pol.). [dostęp 2012-12-14].
• Mariusz Szymanowski: Miejska wyspa ciepła we Wrocławiu. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, styczeń 2005, seria: Studia Geograficzne - tom 77. ISBN 83-229-2552-2.
• Miejskie wyspy ciepła (pol.). W: Blog na WordPress.com [on-line]. [dostęp 2012-12-14].