Misja Wiary Apostolskiej Południowej Afryki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Misja Wiary Apostolskiej Południowej Afryki
Apostolic Faith Mission of South Africa
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Protestantyzm
   └ Pentekostalizm
Zasięg geograficzny Afryka Południowa
Strona internetowa

Misja Wiary Apostolskiej Południowej Afryki (AFM) – wyznanie chrześcijańskie o charakterze zielonoświątkowym w Afryce Południowej. Jest największym kościołem zielonoświątkowym w RPA z 1,2 milionem członków, oraz piątym co do wielkości religijnym zgrupowaniem w RPA, co stanowi 7,6% ludności kraju[3][4]. Kościół jest członkiem Międzynarodowej Misji Wiary Apostolskiej, Światowej Konferencji Zielonoświątkowej i Południowoafrykańskiej Rady Kościołów[5].

AFM to jeden z najstarszych ruchów zielonoświątkowych w Republice Południowej Afryki, który ma swoje początki w przebudzeniu przy Azusa Street, ruchu uświęceniowym, oraz w naukach Andrew Murray i w nauczaniu syjonistycznym Jana Aleksandra Dowie[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Misja Wiary Apostolskiej została założona w 1908 roku. Pentekostalizm dostał się do RPA przez amerykańskich misjonarzy, do stworzenia klimatu sprzyjającego ruchowi zielonoświątkowemu do rozprzestrzeniania w kraju, przyczyniło się kilka czynników. Pierwszym było przebudzenie w holenderskim Kościele Reformowanym (DRK) w 1860, 1874 i 1884 cechowało się głębokim przekonaniem o grzechu efektem czego były nawrócenia, żarliwe modlitwy, którym towarzyszyły zjawiska ekstatyczne. Tak więc w 1908 roku, niektórzy starsi członkowie DRK byli gotowi przyjąć ruch zielonoświątkowy. Drugim czynnikiem sprzyjającym był holenderski reformator Andrew Murray, kaznodzieja, który przyczynił się do stworzenia warunków do przebudzenia. Wpływ miały również kościoły syjonistyczne pod przewodnictwem Johna Alexandra Dowie z Zion (Illinois, Stany Zjednoczone)[7].

Zdjęcie z 1939 przedstawiające trzech pierwszych liderów ruchu zielonoświątkowego w RPA: Pieter le Roux, Gerrie Wessels and David du Plessis

W Republice Południowej Afryki, jak na Azusa Street ruch był początkowo wielorasowy, odwołując się do obu ras: Burów i ludności czarnej. Wiara rozprzestrzeniła się szybko pośród afrykańskich rolników w Kolonii Rzeki Oranje i w Wakkerstroom, gdzie zielonoświątkowa wiara w Boże uzdrowienie dzięki modlitwie stała się atrakcyjną alternatywą w tradycyjnym leczeniu medycznym[8]. AFM z nad jeziora nawiązało kontakt z Wakkerstroom syjonistów, kierowane przez Pietera Louis Le Roux, a wielu syjonistów dołączyło do Misji Wiary Apostolskiej. Wpływ syjonistów widać w praktyce chrztu kościoła przez trzykrotne zanurzenie, każdy raz w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego[9]. Były również interakcje z innymi kościołami takimi jak Bracia plymuccy czy międzynarodowy ruch świętości, co powodowało konwertacje osób lub całych zgromadzeń do AFM. Większość jednak przyłączała się z Holenderskiego Kościoła Reformowanego[10].

Międzyrasowy charakter AFM był krótkotrwały podobnie jak pentekostalizmu amerykańskiego. Jedną z przyczyn tego była ekonomiczna konkurencja pomiędzy ubogą ludnością białą i czarną[11]. W lipcu 1909 roku zdecydowano, że chrzest czarnych i białych i Koloredów będzie oddzielnie. Grupa z jeziora zwróciła się nawet do parlamentu RPA, który doradzał przyjecie polityki segregacji rasowej podobnej do polityki dotyczącej Indian w Stanach Zjednoczonych[12]. Sytuacja ta doprowadziła do licznych secesji czarnej ludności od AFM, wynikiem czego jest zapoczątkowanie niezależnych afrykańskich Kościołów. Jednak Kościół w dalszym ciągu ma dużą frekwencję wśród ludności czarnej[13]. Ostatecznie AFM zostało podzielone na cztery główne grupy: biały kościół "rodzic", duży czarny kościół "córka", kościół Koloredów "córka" i indyjski kościół "córka"[14]. W 1958 roku nastąpił podział w AFM i utworzony został Protestancki Kościół Zielonoświątkowy.

Nowoczesny megakościół AFM w Boksburg, na wschód od Johannesburg

Po 1991 roku kościoły białych i czarnych zostały odrębne, ale na ludność czarną po raz pierwszy została nałożona odpowiedzialność prawna członków. W 1996 roku obie grupy spotkały się razem, a kościół wybrał na przewodniczącego Isaka Burger, który przeprosił za minione traktowanie innych niż biali. Priorytetem kościoła jest wzrost i zakładanie zborów. Rozprzestrzenił się do wszystkich miast i wiosek w Południowej Afryce. Zostało utworzonych ponad 2000 zgromadzeń[15].

Wierzenia[edytuj | edytuj kod]

Wierzenia Misji Wiary Apostolskiej są wyrażone w jej wyznaniu wiary[16]:

  • Bóg jest wieczny i trójjedyny.
  • Bóg Ojciec jest twórcą kreacji i zbawienia.
  • Jezus Chrystus jest jednorodzonym synem Boga Ojca. Dla dobra ludzkości i jej zbawienia stał się ciałem, żył na ziemi, został ukrzyżowany, umarł, został pogrzebany, zmartwychwstał, wstąpił do nieba i zasiadł po prawicy Ojca.
  • Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna, przekonuje świat o grzechu, sprawiedliwości i sądzie, oraz prowadzi do poznania prawdy.
  • Biblia jest Słowem Bożym napisanym przez ludzi zainspirowanych przez Ducha Świętego. Jest autorytetem głoszącym wolę Boga i naucza wszystko to, co jest konieczne do zbawienia.
  • Wszyscy ludzie są stworzeni na obraz Boga, ale z powodu grzechu ten obraz jest zniekształcony. Wolą Bożą jest, aby wszyscy ludzie powinni otrzymać zbawienie przez wiarę w Jezusa Chrystusa.
  • Chrzest w Duchu Świętym z objawem mówienia językami jest obiecany dla wszystkich wierzących. Dary i owoce Ducha Świętego przejawiają się w życiu chrześcijanina, a chrześcijanin musi być uczniem Jezusa Chrystusa i prowadzić święte i konsekrowane życie.
  • Jezus Chrystus jest Głową Kościoła, który jest utworzony przez Ducha Świętego i składa się z nowonarodzonych wierzących. Kościół jest odpowiedzialny za głoszenie i prezentowanie ewangelii, wszystkim ludziom zgodnie z wolą Bożą. Jako charyzmatyczna społeczność, tworzy wspólnotę z wzajemnym budowaniem.
  • Chrzest osób wierzących przez zanurzenie i Wieczerza Pańska zostały ustanowione przez Jezusa Chrystusa, aby były wypełniane przez Kościół.
  • W czasie wyznaczonym przez Boga, Jezus Chrystus powróci, aby zabrać swój Kościół.
  • Jezus Chrystus będzie sądził żywych i umarłych. Nastąpi zmartwychwstanie ciała i życie wieczne dla sprawiedliwych i wieczna kara dla potępionych.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Typowe nabożeństwo w AFM

AFM jest kościołem zielonoświątkowym, jego liturgia zawiera ekstatyczne i empiryczne praktyki występujące w podobnych kościołach na całym świecie: krzyki, głośny śpiew, równoczesna i spontaniczna modlitwa i taniec są ciągle powszechnie spotykane w kościołach[17].

W swoim prowadzeniu jest podobny do innych kościołów zielonoświątkowych, takich jak Zbory Boże. Nie ma formalnego porządku, ale większość kościołów prowadzi rutynowy śpiew zborowy, zbiór dziesięciny, modlitwy, kazania i wezwanie przed ołtarz. W czasie nabożeństwa zgromadzeni mogą udzielać się w różnych darach duchowych, takich jak mówienie językami, proroctwa, słowa mądrości i wiedzy, inspirowanych przez Ducha Świętego. Podczas usługi śpiewu zborowego, postawa uwielbienia wierzących, jest często wyrażana przez podniesienie rąk, w pozycji orans[18].

Nabożeństwa odbywają się regularnie w niedzielne poranki i wieczory. Również w czasie tygodnia są tam prowadzone modlitwy, lub małe spotkania grupowe[19].

Przypisy

  1. "History of the Church". Lake and Hezmalhalch in South Africa . Misja Wiary Apostolskiej Afryki Południowej . Źródło: 27 grudnia 2011.
  2. Misja Wiary Apostolskiej. Dostęp 10 maja 2012.
  3. "Contemporary Pentecostal Leadership: The Apostolic Faith Mission of South Africa as Case Study". Cyberjournal for Pentecostal-Charismatic Research (16).
  4. Public Attitudes in Contemporary South Africa. Kapsztad: Human Sciences Research Council. 2002. s. 88. ISBN 0-7969-1994-1.
  5. Horn, Nico (2006) "Power and empowerment in the political context of some Afrikaans-speaking Pentecostals in South Africa". Studia Historiae Ecclesiasticae XXXI (3): 225-253.
  6. Maxwell, David (1999). "Historicizing Christian Independency: The South African Pentecostal Movement c. 1908-60". Journal of African History 40 (2): 245-246.
  7. Maxwell, David (1999). "Historicizing Christian Independency: The South African Pentecostal Movement c. 1908-60". Journal of African History 40 (2): 245-246.
  8. Maxwell "Historicizing Christian Independency", 246-248.
  9. Robeck, Cecil M. (2006) Azusa Mission Street i Revival: The Birth of the Global Pentecostal Movement. Nashville, Tennessee: Thomas Nelson Inc. s. 274-280. ISBN 978-1-4185-0624-7.
  10. Maxwell "Historicizing Christian Independency", 250.
  11. Mateusz S. Clark, "Two Contrasting Models of Missions in South Africa: The Apostolic Faith Mission and the Assemblies of God". Asian Journal of Pentecostal Studies obj. 8 (2005): 144.
  12. Maxwell "Historicizing Christian Independency", 259.
  13. Anderson, Allan (2001). "Pentecostals and Apartheid in South Africa during Ninety Years 1908-1998". r. Cyberjournal for Pentecostal-Charismatic Research.
  14. Clark "Two Contrasting Models of Missions in South Africa" 144-145.
  15. Anderson, Allan (2001). "Pentecostals and Apartheid in South Africa during Ninety Years 1908-1998". r. Cyberjournal for Pentecostal-Charismatic Research.
  16. Wyznanie Wiary Misji Wiary Apostolskiej Południowej Afryki. Dostęp 11 maja 2012.
  17. Elphick, Richard (1997) Christianity in South Africa: a political, social, and cultural history. University of California Press. ISBN 0-520-20939-7.
  18. Menzies, William W (2005). Roozen David R. i Niemand James R.. . red. Church, identity, and change: theology and denominational structures in unsettled times s.100.
  19. "Services" AFM Krugersdorp. Dostęp 11 maja 2012.