Model przyrostowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Model przyrostowy (realizacja przyrostowa, ang. incremental development) – jedna z technik pisania oprogramowania, stosowany w przypadkach, w których dopuszczalna jest okrojona funkcjonalność systemu.

Fazy[edytuj | edytuj kod]

  • określenie całości wymagań (w ramach naszych możliwości, na tyle na ile uda nam się ją sprecyzować), wykonanie wstępnego, ogólnego projektu całości systemu
  • wybór pewnego podzbioru funkcji systemu
  • szczegółowy projekt (wg modelu kaskadowego) oraz implementacja części systemu realizującej wybrane funkcje
  • testowanie zrealizowanego fragmentu i dostarczenie go klientowi
  • powtarzanie kolejnych etapów, aż do zakończenia implementacji całego systemu

Zalety[edytuj | edytuj kod]

  • częste kontakty z klientem (skrócenie przerw w porównaniu z modelem kaskadowym)
  • brak konieczności zdefiniowania z góry całości wymagań (na wstępie definiujemy co nam się uda mając nadzieję, że uda nam się wyspecyfikować całość wymagań na etapie testowania zrealizowanych fragmentów)
  • wczesne wykorzystanie przez klienta fragmentów systemu (funkcjonalności)
  • możliwość elastycznego reagowania na opóźnienia realizacji fragmentu – przyspieszenie prac nad inną/innymi częściami (sumarycznie – bez opóźnienia całości przedsięwzięcia projektowego)

Wady[edytuj | edytuj kod]

  • dodatkowy koszt związany z niezależną realizacją fragmentów systemu
  • potencjalne trudności z wycinaniem podzbioru funkcji w pełni niezależnych
  • dlatego: konieczność implementacji szkieletów (interfejs zgodny z docelowym systemem) – dodatkowy nakład pracy (koszt), ryzyko niewykrycia błędów w fazie testowania

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]