Modulacja Delta-Sigma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schemat blokowy przetwornika ΔΣ

Modulacja Delta-Sigma (ΔΣ) jest konwersją analogowo-cyfrową (A/C), rodzajem modulacji sygnału. Układ realizujący ten rodzaj konwersji jest nazywany modulatorem Delta-Sigma (zazwyczaj oznaczany jako modulator ΔΣ). Wynikiem działania takiego modulatora jest ciąg bitów zakodowany modulacją gęstości impulsów. Układ scalony realizujący ten sposób modulacji może być wykonany w technologii CMOS.

Modulator ΔΣ wywodzi się z modulatora Delta. Wadą modulacji Delta (Δ) jest akumulacja błędu demodulowanego sygnału w przypadku, gdy w kanale występuje szum. Dzięki zastosowaniu dodatkowego układu całkującego, przed modulatorem Delta, błąd ten zostanie wyeliminowany, zostanie uproszczona budowa odbiornika, a ponadto m.in. nastąpi preemfaza składowych niskoczęstotliwościowych sygnału użytecznego.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Zasadą działania przetworników ΔΣ jest dokonywanie zgrubnych przybliżeń sygnału celem zmierzenia błędu przybliżenia, scałkowania go oraz późniejszej jego kompensacji. Średnia wartość sygnału na wyjściu jest wtedy równa średniej wartości sygnału na wejściu.

Wykorzystanie[edytuj | edytuj kod]

Modulację ΔΣ stosuje się w systemie Super Audio CD - strumień bitów ma tam częstotliwość 2,8224 MHz (1 bit * 64 * 44,1 kHz), a kodowanie funkcjonuje pod komercyjną nazwą Direct Stream Digital.