Morowe powietrze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Druk wydany w Krakowie w 1613 roku przez Sebastiana Petrycego "Instructia abo nauka, jak się sprawować czasu moru".

Morowe powietrze – określenie używane w historycznych czasach w celu wyjaśnienia rozprzestrzeniania się epidemii dżumy, czarnej ospy, cholery, tyfusu i innych, ostro zakaźnych chorób o dużym, falowym nasileniu i wielkiej śmiertelności, przed erą odkrycia drobnoustrojów. Pojęcie to powstało na skutek wrażenia odnoszonego przez ówczesnych, iż to właśnie powietrze jest przyczyną moru czy też pomoru tj. właśnie masowego umierania.

Pogląd nie odbiegał bardzo od rzeczywistości, ponieważ choroba rozprzestrzeniała się przez zakażenie kropelkowe.

Określenie to używane było od XVI w. [potrzebne źródło]

Traktaty medyczne o powietrzu morowym pisali m.in. Sebastian Petrycy i Marcin z Kłecka.[1]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Przypisy

  1. Andrzej Karpiński, W walce z niewidzialnym wrogiem. Epidemie chorób zakaźnych w Rzeczypospolitej w XVI-XVIII wieku i ich następstwa demograficzne, społeczno-ekonomiczne i polityczne, Warszawa 2000, s. 33.