Motorowe lichtugi 120-stopowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Motorowe lichtugi 120-stopowe (120ft Motor Lighter) – typ lichtug z napędem własnym zaprojektowanych w okresie II wojny światowej przez Australian Shipbuilding Board i używanych przez Royal Australian Navy (RAN), Australian Army, Royal Australian Air Force, a także brytyjską Royal Navy i amerykańską US Army. Okręty używane były w końcowym okresie II wojny światowej, w RAN niektóre z nich służyły jeszcze do lat 80[1].

Lichtugi miały 120 stóp długości, 24 stopy szerokości i 9 stóp zanurzenia (27 × 7,3 x 2,7 m). Napęd stanowiły dwa silniki wysokoprężne. Prędkość maksymalna lichtug wynosiła 9,5 węzłów, a prędkość ekonomiczna 8 węzłów (która dawała zasięg trzech tysięcy mil). Na okrętach mogło być zakwaterowanych do 12 marynarzy, ale załogę zazwyczaj stanowiło tylko cztery lub pięć osób. W czasie wojny okręty uzbrojone były w trzy pojedyncze działa Oerlikon 20 mm[1].

Lichtugi budowane były w trzech wersjach:

  • MRL – z chłodzonymi ładowniami,
  • MSL – wersja do przewozu „drobnicy” (ogólnego zastosowania),
  • MWL – do przewozu wody[1].

Wersja MRL mogła chłodzonych ładowniach przewozić do 10.000 stóp sześciennych towarów (283 m³), ładowność dwóch pozostałych wersji wynosiła do 180 ton[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Ross Gillett: Australian & New Zealand Warships, 1914-1945. Sydney: Doubleday, 1983, s. 211. ISBN 0-86824-095-8.
  2. Michael Wilson: Royal Australian Navy – 21st Century Warships – Naval Auxiliaries 1911 to 1999 (Including Defence Maritime Services). Profile No. 4. Marrickville: Topmill Pty Ltd, 2001, s. 32-33. ISBN 1876270721.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]