Nagła śmierć (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nagła śmierć
Sudden Death
Gatunek dreszczowiec
Rok produkcji 1995
Data premiery Stany Zjednoczone 22 grudnia 1995
Polska 2 lutego 1996
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 110 minut
Reżyseria Peter Hyams
Scenariusz Gene Quintano
Karen Elise Baldwin
Główne role Jean-Claude Van Damme
Powers Boothe
Muzyka John Debney
Zdjęcia Peter Hyams
Scenografia Philip Harrison
Kostiumy Daniel J. Lester
Montaż Steven Kemper
Produkcja Howard Baldwin
Moshe Diamant
Wytwórnia Universal Pictures
Signature Entertainment
Imperial Entertainment
Dystrybucja Universal Pictures

Nagła śmierć (tytuł oryg. Sudden Death) – amerykański film fabularny (dreszczowiec) z 1995 roku.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Darren McCord jest byłym pracownikiem straży pożarnej w Pittsburgu. Przed dwoma laty zakończył służbę przeżywając kryzys osobisty po tym jak nie zdołał udzielić pomocy dziewczynce podczas pożaru. Obecnie jest inspektorem pożarowym, specjalistą od zabezpieczeń przeciwpożarowych, pracuje w miejscowej hali sportowej Civic Arena. Trwa mecz hokeja na lodzie, stanowiący siódme, decydujące spotkanie finałowe o Puchar Stanleya w rozgrywkach NHL, pomiędzy zespołami Pittsburgh Penguins i Chicago Blackhawks. Wśród widzów jest wiceprezydent i dzieci Darrena. Dochodzi do ataku terrorystycznego grupy pod wodzą Joshuy Fossa. Zamachowcy porywają wszystkich widzów i grożą, że jeśli ich żądania nie zostaną spełnione, wysadzą halę w powietrze. Darren podejmuje samotną walkę.

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

  • Scenariusz filmu stworzył Gene Quintano, bazując na opowiadaniu Karen Elise Baldwin, żony właściciela klubu hokejowego Pittsburgh Penguins, Howarda Baldwina, który był producentem filmu.
  • W fabule filmu pojawiają się zarówno autentyczne postaci (sportowcy) i faktyczne wątki np. ze sfery sportowej, jak również fikcyjne elementy.
  • W filmie w rolach samych siebie wystąpili zawodowi hokeiści: Kanadyjczycy Luc Robitaille, Bernie Nicholls i Szwed Markus Näslund – reprezentujący Pittsburgh Penguins. Jako bramkarze w obu zespołach zostali anonsowani Ed Belfour (Chicago) oraz fikcyjna postać Brada Tollivera, w którego rolę w scenie w szatni przed meczem wcielił się amerykański hokeista Jay Caufield (występujący w rzeczywistości na pozycji prawoskrzydłowego). Zawodników drużyny z Chicago zagrali zawodnicy zespołu Cleveland Lumberjacks[1].
  • W rzeczywistości drużyny spotkały się tylko raz w finale NHL o Puchar Stanleya, rywalizację w sezonie wygrały Pingwiny 4:0. Komentatorzy w filmie podali, że drużyna z Chicago po raz ostatni zdobyli mistrzostwo w 1960, podczas gdy w rzeczywistości było to w 1961[2].

Główne role[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]