Nawierzchnia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nawierzchnia – warstwa wierzchnia, będąca na wierzchu, warstwa zewnętrzna, materiał którym jest pokryta płaszczyzna, okładzina.
Nawierzchnia w budownictwie drogowym [edytuj]
Warstwa zewnętrzna konstrukcji drogi, chodnika lub innej płaszczyzny. Przy budowie dróg najczęściej stosuje się:
- nawierzchnie szutrowe
- nawierzchnie z mas bitumicznych
- nawierzchnie betonowe
- nawierzchnie z kostki brukowej
- trylinka
Do lat 50. XX w. stosowano bruk, czyli kostkę z kamienia.
Nawierzchnia w kolejnictwie [edytuj]
Nawierzchnią kolejową jest tor (szyny i podkłady) oraz podsypka (np.: tłuczeń, grys, żwir).