Niszczyciele rakietowe typu Spruance

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niszczyciele typu Spruance
USS David R. Ray (DD-971)
USS "David R. Ray" (DD-971)
Opis typu
Kraj budowy Flaga USA Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Wejście do służby 1975
Zbudowane okręty 30
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 8000 t
Długość 171 m
Szerokość 16,8 m
Zanurzenie 8,8 m
Napęd 4 turbiny gazowe General Electric LM2500 o mocy 80 000 KM napędzające 2 śruby
Prędkość 32 węzłów
Załoga 330
Uzbrojenie 1x61 wyrzutnie Mk41 systemu VLS wyposażonych w pociski RIM-67 SM-2, BGM-109 Tomahawk lub rakietotorpedy VL-ASROC
1 ośmioprowadnicowa wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych RIM-7 Sea Sparrow
1 osmioprowadnicowa wyrzutnia pocisków przeciwokrętowych Harpoon
2 x armata 127 mm
2 x zestaw przeciwrakietowy Phalanx CIWS 20 mm
2 x potrójne wyrzutnie torped Mk 46
Wyposażenie lotnicze jeden śmigłowiec Sea King lub dwa Seasprite
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Niszczyciele rakietowe typu Spruance – seria 30 amerykańskich niszczycieli rakietowych, które wchodziły do służby w latach 1973- 1979. W 2005 ostatnia jednostka tego typu została wycofana ze służby w US Navy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat 60 w US Navy pojawiło się zapotrzebowanie na nowy niszczyciel przeznaczony do ochrony przed okrętami podwodnymi, wyposażonych w lotniskowce, grup uderzeniowych. Niszczyciele typu Spruance zostały zaprojektowane w celu zastąpienia serii niszczycieli pochodzących z II wojny światowej, typu Allen M. Summer i Gearnig. Środki na budowę pięciu pierwszych okrętów zostały przewidziane w budżecie obronnym na rok 1969. Po wstrzymaniu finansowania, a następnie ponownym przydzieleniu środków z budżetu na rok 1970, zamówiono pierwsze trzy jednostki typu. Środki na budowę kolejnych okrętów miały pochodzić z pięciu kolejnych lat budżetowych. Łącznie zamówiono 30 okrętów które miały być budowane w stoczni Ingalls Shipbuilding. Stocznia ta jako jedyna miała budować okręty tego typu, co w założeniu miało obniżyć koszty i przyśpieszyć budowę serii.

Główna funkcją okrętów było zwalczanie okrętów podwodnych z możliwością zwalczania celów powietrznych. Przebudowa której poddano 24 jednostki dodała do możliwości okrętów także zwalczanie celów nawodnych i lądowych. Okręty typu Spruance były pierwszymi dużymi jednostkami US Navy wyposażonymi w napęd składający się z turbin gazowych. Modułowa konstrukcja okrętów ułatwiała montaż wyposażenia i uzbrojenia, a także podatność na modernizacje.

Bazując na typie Spruance opracowano koncepcję budowy śmigłowcowca. Projekt z powodu wysokich kosztów został jednak zarzucony, a zamówioną jednostkę ukończono (USS "Hayler") w standardowej dla niszczycieli konfiguracji.

Opierając się na projekcie okrętów typu Spruance opracowano dla Iranu serię czterech jednostek, które po wybuchu w tym kraju rewolucji zostały przejęte przez US Navy, gdzie nosiły oznaczenie typ Kidd.

Proces wycofywania okrętów ze służby rozpoczął się w 1998, a zakończył w 2005

Rozwiązania techniczne zastosowane na okrętach okazały się na tyle udane że znalazły zastosowanie na późniejszych jednostkach typu Kidd i Ticonderoga.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jacek Krzewiński. Amerykańskie niszczyciele typu Spruance i Kidd. „Nowa Technika Wojskowa”. 1997. nr 5. s. 46 – 53. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]