Niszczyciele typu Forrest Sherman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Niszczyciele typu Forest Sherman
USS Barry.jpg
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Wejście do służby 1955
Zbudowane okręty 18
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 2800 t
pełna: 4050 t
Długość 127 m
Szerokość 13,7 m
Zanurzenie 6,7 m
Napęd 2 turbiny parowe o mocy 70 000 KM
Prędkość 32 węzły
Załoga 335
Uzbrojenie Po zbudowaniu
3 działa 127 mm
4 działa 76 mm
poczwórna wyrzutnia torped kaliber 533 mm
miotacz bomb głębinowych

Niszczyciele typu Forrest Shermanamerykańskie niszczyciele, zbudowane w liczbie osiemnastu jednostek. Były to pierwsze amerykańskie niszczyciele zbudowane po II wojnie światowej i jednocześnie ostatnie amerykańskie niszczyciele o uzbrojeniu klasycznym (artyleryjskim). Od pierwszej jednostki serii znane są także jako typ DD-931.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Niszczyciele typu Forrest Sherman zostały zaprojektowane pod koniec lat 40. Nowy projekt posiadał najnowocześniejsze ówczesne wyposażenie techniczne, także warunki bytowe dla załogi zostały znacznie polepszone w porównaniu z niszczycielami budowy wojennej. Czołowy okręt, od którego wziął nazwę typ, został nazwany na cześć zmarłego w 1951 admirała Forresta Shermana. Były to ostatnie amerykańskie niszczyciele o uzbrojeniu klasycznym – kolejny typ Charles F. Adams, rozwinięty z Forrest Sherman, był już niszczycielem rakietowym.

Okręty typu Forrest Sherman przeszły znaczące modernizacje w latach 60. i wczesnych 70 XX w. Między innymi, usunięto miotacze bomb głębinowych i działa przeciwlotnicze 76 mm. Dotychczasowe wyrzutnie torpedowe zostały zastąpione przez nowe trzyrurowe wyrzutnie lekkich torped kalibru 324 mm przeciw okrętom podwodnym.

Osiem okrętów tego typu zostało zmodernizowanych dla zwiększenia zdolności zwalczania okrętów podwodnych i wyposażonych w ośmioprowadnicową wyrzutnię rakietotorped ASROC, w miejsce działa nr 2 artylerii głównej 127 mm, oraz sonar o zmiennej głębokości zanurzenia.

Dalsze cztery okręty "John Paul Jones" (DD-932), "Parsons" (DD-949), "Decatur" (DD-936) i "Somers" (DD-947) zostały w latach 1965-67 przebudowane na niszczyciele rakietowe, określane jako typ Decatur.

Głównymi epizodami służby niszczycieli tego typu była blokada Kuby podczas kryzysu kubańskiego w 1962, a następnie udział w wojnie wietnamskiej (1964-1972), gdzie ostrzeliwały cele lądowe. Niszczyciel "Turner Joy" (DD-951) wziął udział w incydencie w Zatoce Tonkińskiej 4 sierpnia 1964 (domniemanym ataku wietnamskich kutrów).

Okręty typu Forrest Sherman wycofano z marynarki amerykańskiej (US Navy) do lat 1982-1983. Część z nich zatopiono później jako okręty-cele. Obecnie "Edson" (DD-946) jest zachowany jako okręt muzeum w Nowym Jorku, "Turner Joy" (DD-951) w Bremerton, a "Barry" (DD-933) w Waszyngtonie.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Okręty modernizowane do standardu zwalczania okrętów podwodnych:

  • 2 pojedyncze armaty uniwersalne Mk 42 kalibru 127 mm w jednej wieży na dziobie i jednej na rufie
  • ośmioprowadnicowa wyrzutnia rakietotorped ASROC
  • dwie trzyrurowe wyrzutnie torpedowe Mk 32 kalibru 324 mm dla torped przeciw okrętom podwodnym

Okręty przebudowane na niszczyciele rakietowe:

Wyposażenie elektroniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręty typu Forrest Sherman[edytuj | edytuj kod]

(w nawiasach daty wodowania / wejścia do służby)

  • DD-931 Forrest Sherman (5. 2. 1955 / 9. 11. 1955)
  • DD-932 John Paul Jones (7. 5. 1955 / 5. 4. 1956)
  • DD-933 Barry (1. 10. 1955 / 9. 7. 1956)
  • DD-936 Decatur (15. 12. 1955 / 7. 12. 1956)
  • DD-937 Davis (28. 3. 1956 / 28. 2. 1957)
  • DD-938 Jonas Ingram (7. 8. 1956 / 19. 7. 1957)
  • DD-940 Manley (12. 4. 1956 / 1. 2. 1957)
  • DD-941 Dupont (8. 9. 1956 / 1. 7. 1957)
  • DD-942 Bigelow (2.2.1957 / 8.11.1957)
  • DD-943 Blandy (19.12.1956 / 26.11.1957)
  • DD-944 Mullinnix (18.3.1957 / 7.3.1958)
  • DD-945 Hull (10.8.1957 / 3.7.1958)
  • DD-946 Edson (4.1.1958 / 3.4.1959)
  • DD-947 Somers (30.5.1958 / 9.4.1959)
  • DD-948 Morton (23.5.1958 / 26.5.1959)
  • DD-949 Parsons (19.8.1958 / 29.10.1959)
  • DD-950 Richard S. Edwards (24.9.1957 / 5.2.1959)
  • DD-951 Turner Joy (5.5.1958 / 3.8.1959)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]