Nupturient
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nupturient (łac. nupturiens) – w prawie rzymskim, stąd także w prawie kanonicznym osoba mająca zawrzeć związek małżeński.
[edytuj] W prawie rzymskim
Zgoda nupturientów musiała zostać wyrażona, ale nie było prawnej formy. Zgoda udzielona pod przymusem nie była ważna, a samo małżeństwo także uznane zostało za nieważne.
Małżeństwa nie mogła zawrzeć osoba umysłowo chora, ale było nadal ważne, gdy jedna ze stron popadła w chorobę umysłową. Potrzebna była także zgoda patris familias wobec osób alieni iuris.
[edytuj] W prawie kanonicznym
W dawnym sakramencie małżeństwa: do jego ważności potrzebna jest zgoda nupturientów wyrażona przed proboszczem i trzema świadkami.
Był to postulat Soboru trydenckiego, trzeciej sesji (1562 - 63), który omawiał szerzej sakrament małżeństwa[1].
