Oblężenie Fortu Niagara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Oblężenie Fort Niagara)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Fortu Niagara
Wojna o kolonie amerykańskie 1754-1763
Fort Niagara castle 3.jpg
Fort Niagara
Czas 6 lipca-26 lipca 1759
Miejsce niedaleko Youngstown
Terytorium Prowincja Nowy Jork
Wynik zwycięstwo brytyjskie
Strony konfliktu
 Wielka Brytania
Irokezi
 Francja
Dowódcy
John Prideaux
William Johnson
Sayenqueraghta
Pierre Pouchot
Siły
2 000 żołnierzy
1 000 milicji
945 Irokezów
486 ludzi
Straty
239 zabitych lub rannych 109 zabitych lub rannych
377 pojmanych
Wojna o kolonie amerykańskie

Jumonville Glen - Great Meadows - Fort Beauséjour - Monongahela - Lake George - Fort Oswego - Sabbath Day Point - Fort William Henry - Louisbourg - Fort Carillon - Fort Duquesne - Fort Ligonier - Fort Niagara - La Belle Famille - Równina Abrahama - Sainte-Foy - Tysiąc Wysp

Oblężenie Fortu Niagaraoblężenie, które miało miejsce w dniach od 6 do 26 lipca 1759 roku, podczas wojny o kolonie, stanowiącej północnoamerykański front wojny siedmioletniej.

Brytyjski atak na Fort Niagara był częścią kampanii likwidowania francuskich umocnień w okolicach Wielkich Jezior i w dolinie rzeki Ohio – operacji pozwalającej na uderzenie od zachodu na Nową Francję skoordynowane z uderzeniem generała Wolfe od wschodu. Generał Prideaux osiągnął Fort Niagara 6 lipca z 2 500 ludźmi. Kapitan Pouchot stworzył w nim silną obronę, która kosztowała życie Prideaux kilka dni po rozpoczęciu oblężenia. Dowództwo sił brytyjskich przejął William Johnson, który przyjął francuską kapitulację 26 lipca, po tym jak siły francuskie idące z odsieczą zostały zniszczone w bitwie pod La Belle Famille.

Fort Niagara upadł. Z powodu braku sił do skutecznej obrony umocnień nadgranicznych (generał Montcalm zebrał wszystkie siły Nowej Francji w mieście Quebec w celu przeciwstawienia się decydującemu uderzeniu brytyjskiemu). Zmusiło to Francuzów do opuszczenia bez walki Fortu St. Frédéric a nawet potężnego Fortu Carillon (nazwanego przez Brytyjczyków Fort Ticonderoga), który obronił się rok wcześniej. Pomimo, że droga wodna do Montrealu i doliny Rzeki Świętego Wawrzyńca przez jezioro Champlain teraz została otwarta, francuska obrona Fortu Niagara i w innych miejscach przedłużyła wojnę do następnego roku i pozwoliła siłom francuskim pod wodzą François Gaston de Lévis podjąć w 1760 roku próbę odbicia Quebecu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walter R. Borneman: The French and Indian War: Deciding the Fate of North America. New York: Harper-Collins Publishers, 2006. ISBN 978-0-06-076185-1.