Oficyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rodzaju budynku. Zobacz też: oficyna wydawnicza.
Oficyny kamienic w Śródmieściu Warszawy

Oficyna (łac. officina, warsztat) – w architekturze obiekt budowlany oznaczający:

1. Budynek albo boczną lub tylną część kamienicy lub innego budynku, znajdującą się w tylnej części działki budowlanej, bez dostępu bezpośrednio z ulicy. Okna oficyny wychodzą na podwórze, wejście prowadzi przez sień lub przejazd bramy głównego budynku oraz przez podwórze.

Oficyny wznoszono często z gorszych materiałów niż główny budynek, przeznaczone były bowiem na mieszkania służby, robotników, a także stajnie, kuźnie, a wcześniej także kuchnie. Często posiadały konstrukcję szachulcową, ich stropy posiadały mniejszą rozpiętość, a kondygnacje mniejszą wysokość. Stąd też oficyna stała się na przełomie XIX i XX wieku synonimem złych i niehigienicznych warunków mieszkaniowych, a gęsta tkanka miejska z oficynami stała się obiektem krytyki ze strony awangardowych architektów.

Po II wojnie światowej w odbudowywanych centrach miast w Europie Środkowej i Zachodniej częściowo lub całkowicie zrezygnowano z odbudowy oficyn.

2. Służbówkę, skrzydło budynku lub odrębny budynek nieopodal pałacu lub dworu świadczący usługi bezpośrednio dla budynku głównego (pralnie, kuchnie, piekarnie, pomieszczenia służby), stanowiący nieraz bok dziedzińca gościnnego (wjazdowego). Oficyny miały architektoniczne ukształtowanie elewacji skromniejsze niż budynek główny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]