Kamienica (architektura)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamienica w Lądku-Zdroju
Kamienica w Poznaniu

Kamienica – miejski budynek mieszkalny, murowany z cegły lub kamienia, przynajmniej jednopiętrowy. Kamienicą określa się zazwyczaj budynek stojący w zwartym szeregu innych domów, jeśli tak nie jest, to kamienica odróżnia się brakiem dużych okien na jednej z jej ścian (jest to związane z tym, że podczas budowy przewidywano w tym miejscu inny budynek lub taki budynek istniał, ale został wyburzony).

Kamienice były podstawą miejskiego budownictwa mieszkaniowego od średniowiecza po drugą połowę XX wieku. Obecnie w Polsce kamienice buduje się zazwyczaj jako plomby do istniejących już pierzei, kwartałów lub w czasie odbudowy zniszczonych starych miast (ma to miejsce na przykład w Elblągu, Kołobrzegu, Stargardzie, Szczecinie, Głogowie, Olecku). Określenie występuje od XV wieku, jest ono specyficzne dla Polski.

Mieszkania w kamienicach są przeważnie droższe i większe niż w przypadku tych w wielkiej płycie.[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Wikimedia Commons