Opłakiwanie Chrystusa zw. Opłakiwaniem Glimma (obraz Albrechta Dürera)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Opłakiwanie Chrystusa zw. Opłakiwaniem Glimma
Opłakiwanie Chrystusa zw. Opłakiwaniem Glimma
Malarz Albrecht Dürer
Rok wykonania ok. 1500
Technika wykonania olej na drewnie
Rozmiar 151 x 121 cm
Muzeum Stara Pinakoteka

Opłakiwanie Chrystusa zw. Opłakiwaniem Glimma – ołtarzowy obraz olejny na desce z drzewa iglastego (prawdopodobnie jodłowego lub świerkowego) o wymiarach 151x121 cm namalowany przez Albrechta Dürera ok. 1500 r., znajdujący sie obecnie w zbiorach monachijskiej Starej Pinakoteki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obraz został zamówiony przez złotnika Albrechta Glimma dla upamiętnienia jego pierwszej małżonki Margareth Holzmann zmarłej w 1500 r.. Skutki przemalowania obrazu zostały usuniete podczas konserwacji w 1924 r., dzięki czemu spod warstw farby wydobyto umieszczone w rogach obrazu wizerunki fundatorów (mężczyzny z trzema synami) i zmarłej kobiety, bardzo małe w stosunku do postaci świętych. W identyfikacji zamawiających dzieło bardziej niż realne podobieństwo przedstawionych postaci pomogły ich herby umieszczone obok nich.

Obraz znalazł się w Monachium już na początku XVII w., co potwierdzają zapisy w inwentarzu Wielkoksiążęcej Galerii Obrazów z lat 1603-1608.

Opis i styl[edytuj | edytuj kod]

Ciało Chrystusa zdjęte z krzyża zostało przedstawione leżące ukośnie z najwyżej położoną głową znajdującą się w lewej części obrazu; jest podtrzymywane za ramiona przez Nikodema i adorowane przez pobożne kobiety, wśród których można wyróżnić Dziwicę Marię przedstawioną w starczym wieku w pozie osoby szczególnie wstrząśniętej. Po prawej stronie dominują trzy stojące osoby stojące w jednej linii po przekątnej obrazu (z lewej do prawej strony) analogicznie do ciała zmarłego Chrystusa i drugiej linii trzech pobożnych kobiet z Marią w środku. Postacie te to patrząc od prawej: młody św. Jan, Maria Magdalena i Józef z Arymatei, zarówno Maria Magdalena jak i Józef trzymają w dłoniach naczynia ceramiczne z wonnymi balsamami do namaszczenia ciała zmarłego przed dokonaniem pochówku. W środkowej części obrazu, na samym dole jest widoczna korona cierniowa.

Wszystkie postacie zwarcie wypełniają piramidalny schemat kompozycji, do ich namalowania artysta użył czystych i połyskliwych kolorów, opartych na ciepłych tonacjach czerwieni i żółci na pierwszym planie i zimnych tonacjach w tle (w którym znajduje się wyobrażenie daleko położonego miasta - zapewne Jerozolimy i gór nad lustrem jeziora); takie zestawienie pozwoliło uzyskać doskonały efekt ekspresji. W kilku miejscach przestrzeń obrazu rozświetlają miejsca wypełniona bielą (płótno, na którym leży ciało Chrystusa, nakrycia głów kobiet, część szat i pojemnik Marii Magdaleny, broda Józefa z Arymatei) umieszczone koncentrycznie wokół zmarłego; dzięki nim oko oglądającego obraz automatycznie skupia się na najważniejszej jego części, tj. na zdjętym z krzyża ciele Jezusa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Costantino Porcu (a cura di), Dürer, Rizzoli, Milano 2004.