Płaskowyż Barkly

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Płaskowyż Barkly (ang. Barkly Tableland) – obszar wyżynny trawiastych terenów, będący jednym z pięciu regionów Terytorium Północnego w północnej Australii. To najdalej na północny wschód wysunięta część Wyżyny Zachodnioaustralijskiej. Przebiega od wschodniej części Terytorium do zachodniego Queensland, zajmując powierzchnię 283 648 km ² (21% Terytorium Północnego). Biegnie równolegle do południowego wybrzeża Zatoki Karpentaria, od okolic Mount Isa w Queensland do rejonów Daly Waters. Jest zbudowany ze skał osadowych i częściowo krystalicznych. Ponad równiną położoną 300-400 m n.p.m. wznoszą się góry wyspowe i izolowane pasma górskie. Większe skupiska ludności są wzdłuż głównych dróg – południkowej Stuarta i równoleżnikowej Barkly. Na ich skrzyżowaniu leży największa miejscowość, Tennant Creek.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Odkrywcą płaskowyżu był William Landsborough, który dał nazwę tym obszarom od ówczesnego nazwiska gubernatora Wiktorii (Sir Henry Barkly).