Panika roku 1837

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Panika w Stanach Zjednoczonych z roku 1837kryzys finansowy, który poprzedzony był długotrwałą inflacją. W lipcu 1830 roku ceny hurtowe osiągnęły minimum na poziomie 82 USD, po czym przez kolejne 3 lata wzrosły o 20,7%, osiągając jesienią 1833 roku próg 99 USD. Przyczyna było to, że łączna podaż pieniądza w latach 1830-1833 zwiększyła się z kwoty 109 do 159 mln USD, co stanowiło wzrost o 45,9% (15,3% rocznie). Co więcej, w okresie zaledwie półtorarocznym, poczynając od roku 1830, ilość pieniądza w obiegu wzrosła aż o 35% (z 109 do 155 mln USD). Ową ekspansję monetarną dodatkowo przyspieszył jeszcze w tym czasie dobrze prosperujący Drugi Bank Stanów Zjednoczonych, dodrukowując banknoty oraz powiększając liczbę depozytów. Łączna wartość tych nowo powstałych środków pieniężnych i wpłat bankowych zwiększyła się z 29 mln USD w styczniu 1830 roku do 42,1 mln USD tego samego miesiąca roku 1832, co stanowiło wzrost o 42,5%. W latach 1833-1837 łączna podaż pieniądza wzrosła o 84% (21% rocznie)[1], ze 150 do 267 mln USD.

Przez pierwsze 3 tygodnie kwietnia 1837 roku w Nowym Jorku zbankrutowało 250 firm handlowych, a straty z samych tylko upadłości banków w tym mieście w przeciągu dwóch miesięcy doszły do poziomu 100 mln USD. Spośród 850 banków w Stanach Zjednoczonych 343 zamknięto całkowicie, a 64 częściowo. W rezultacie system doznał szoku, z którego nigdy się w pełni nie otrząsnął[2].

Przypisy

  1. Murray N. Rothbard, A History of Money and Banking in the United States: The Colonial Era to World War II (pdf), str.95-96
  2. Hubert H. Bancroft, The financial panic of 1837, z The Great Republic By the Master Historians, rozdział III.