Kryzys finansowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kryzys finansowy – sytuacja w której zachodzą gwałtowne zmiany na rynku finansowym, związane z niedostateczną płynnością, niewypłacalnością podmiotów rynkowych, a także ze spadkiem produkcji lub pogłębieniem już występującego spadku.

Rodzaje kryzysów finansowych[edytuj | edytuj kod]

Przebieg kryzysu finansowego[edytuj | edytuj kod]

Przebieg kryzysu finansowego wg Władysława Szymańskiego:

  • liberalizacja przepływów kapitałowych przyciąga kapitał zagraniczny, który ożywia gospodarkę i przyciąga następnych inwestorów;
  • pobudzenie akcji kredytu krajowego zwiększa podaż pieniądza;
  • wzrost cen akcji i nieruchomości;
  • wzrost aktywów przedsiębiorstw, kóre mogą być zabezpieczeniem dla kredytów;
  • dobra koniunktura, wzrost gospodarczy i napływ kapitału powodują wzrost kursu waluty krajowej;
  • wzrost gospodarczy i brak możliwości subsydiowania importu produkcją krajową, przyspiesza tempo importu;
  • wzrost kursu waluty i duży popyt wewnętrzny ograniczają eksport;
  • powstaje i rośnie nierównowaga w bilansie handlowym i płatniczym (dalsze podtrzymywanie wzrostu gospodarczego i koniunktury, napływającym kapitałem zagranicznym, niesie czynniki kryzysogenne);
  • obawa dalszego pogorszenia nierównowagi zewnętrznej skutkuje zaostrzeniem polityki pieniężnej (podwyższenie stóp procentowych);
  • wysokie stopy procentowe przyciągają nowy kapitał;
  • następuje dalszy wzrost waluty krajowej;
  • przedsiębiorstwa krajowe zaciągają tańsze kredyty za granicą, następnie zamieniane na walutę krajową;
  • skutkiem czego jest dalszy wzrost rezerw walutowych i dalszy napływ kapitału;
  • narastanie obsługi długu zewnętrznego przez przedsiębiorstwa krajowe, powoduje pogarszenie bilansu płatniczego;
  • silna presja walut obcych na krajową, w efekcie wzrostu świadomości o możliwości załamania się pieniądza krajowego;
  • gwałtowny spadek wartości waluty krajowej (rezerwy banku centralnego okazują się niewystarczające);
  • załamanie kursowe;
  • skutki załamania przenoszą się na inne sfery gospodarki;
  • deprecjacja waluty zwiększa trudności płatnicze (przedsiębiorstwa mają trudności ze spłatą zadłużenia, pogarszają się ich pasywa);
  • spekulanci zwiększają pożyczki krótkoterminowe, zwiększając stopy procentowe;
  • wzrost stóp przy spadku kursu waluty pogarsza sytuację finansową banków i przedsiębiorstw;
  • wzrost oprocentowania depozytów, przy braku możliwości podniesienia oprocentowania udzielonych kredytów;
  • spadek cen akcji i nieruchomości oznacza straty dla banków i przedsiębiorstw;
  • rosną koszty importu;
  • banki nie są w stanie wspierać przedsiębiorstw;
  • brak możliwości wywiązywania się przedsiębiorstw z zobowiązań powoduje masowe bankructwa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Budnikowski: Miedzynarodowe stosunki gospodarcze. Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2006, s. 417
  • Davis Polk: Financial Crisis Manual.
  • Władysław Szymański: Globalizacja: wyzwania i zagrożenia. Difin, Warszawa 2001, s. 119-120
  • Władysław Szymański: Interesy i sprzeczności globalizacji: wprowadzenie do ekonomii ery globalizacji. Difin, Warszawa 2004, s. 152-154
Artykuł zawiera treści pochodzące z portalu http://mfiles.pl udostępnione na licencji GNU FDL.