Partycja logiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Partycja logiczna, dysk logiczny - wolumin tworzony na partycji rozszerzonej na podstawowym dysku MBR.

Partycje logiczne przypominają partycje podstawowe, chociaż liczba partycji logicznych, jaką można utworzyć na jednym dysku fizycznym, jest nieograniczona, a liczba partycji podstawowych wynosi maksymalnie cztery.

Systemy Windows [edytuj]

W systemach z rodziny Windows partycje rozszerzone są znane bardziej jako dyski logiczne. Dysk logiczny można formatować i można mu przypisać literę dysku. Pierwszą literą dla dysków twardych jest litera C. Najczęściej na dysku C umieszczony jest system operacyjny Windows - jest to dysk podstawowy (partycja podstawowa). System Windows może także być zainstalowany na partycji rozszerzonej, jednak niezbędne jest, aby pliki boot loadera były umieszczone na którejś z partycji podstawowych.

Systemy Uniksowe [edytuj]

W systemach z rodziny Unix partycje są plikami. Partycje najczęściej znajdują się w plikach /dev/hdxy (dyski ATA) lub /dev/sdxy (dyski SATA, SCSI, zewnętrzne dyski USB i inne).

1  x - litera dysku; pierwszy dysk to /dev/hda

2  y - numer partycji; partycje logiczne zaczynają się od numeru 5 (włącznie)

System Uniksowy może być zainstalowany na dowolnej partycji, zarówno podstawowej jak i logicznej. Może też wykorzystywać lub współdzielić kilka partycji. Aby wykorzystać system plików na danej partycji jest wymagane jej zamontowanie - czyli przygotowanie do obsługi przez system operacyjny.

Zobacz też [edytuj]