Pascal Quignard

Pascal Quignard (ur. 23 kwietnia 1948 w Verneuil-sur-Avre) – francuski pisarz, eseista i tłumacz. Laureat Nagrody Goncourtów z 2002 za książkę Les Ombres Errantes (Błędne cienie).

Pochodzi z rodziny inteligenckiej, jego rodzice byli profesorami filologii klasycznej, ma troje rodzeństwa. Dzieciństwo spędził w Hawrze.

Ukończył filozofię na Uniwersytecie w Nanterre. W 1969 rozpoczął pracę jako lektor w wydawnictwie Gallimard, gdzie stopniowo awansował - w 1976 wszedł w skład komitetu wydawniczego, w 1989 został członkiem dyrekcji wydawnictwa, a rok później objął stanowisko sekretarza generalnego. W Gallimardzie przestał pracować w 1994.

Obok pracy w wydawnictwie Quignard wykładał na Uniwersytetecie w Vincennes i w École pratique des hautes études, oraz zajmował się tłumaczeniami z greki, łaciny i chińskiego. W latach 1990 - 1993 był prezesem Concert des Nations. Gra na wiolonczeli, jest jednym z założycieli Festiwalu Oper Barokowych w Wersalu. Od 1994 poświęcił się wyłącznie pisaniu.

Twórczość

• L'être du baltutiement, 1969.
• Alexandra de Lycophron, 1971.
• La parole de la Délie, 1974.
• Michel Deguy, 1975.
• Écho, suivi d'Epistolè Alexandroy, 1975.
• Sang, 1976.
• Le lecteur, 1976.
• Hiems, 1977.
• Sarx, 1977.
• Les mots de la terre, de la peur et du sol, 1978.
• Carus, 1979.
• Inter aerias fagos, 1979.
• Sur le défaut de la terre, 1979.
• Le secret du domaine, 1980.
• Les tablettes de buis d'Apronenia Avitia, 1984.
• Le voeu de silence, 1985.
• Une gêne technique à l'égard des fragment, 1986.
• Le salon de Wurtemberg, 1986.
• Ethelrude et Wolframm, 1986.
• La leçon de musique, 1987.
• Les escaliers de Chambord, 1989.
• Petits traités, 1990.
• Albucius, 1990 (wyd. pol. Albucjusz, 2002).
• La raison, 1990.
• Georges de la Tour, 1991.
• Tous les matins du monde, 1991 (wyd. pol. Wszystkie poranki świata, 1997).
• La frontière, 1992.
• Le nom sur bout de la langue, 1993.
• Le sexe et l'Effroi, 1994 (wyd. pol. Seks i trwoga, 2002).
• L'occupation américaine, 1994.
• Les Septante, 1994.
• L’Amour conjugal, 1994.
• Rhétorique spéculative, 1995.
• La Haine de la musique, 1996.
• Vie secrète, 1998 (wyd. pol. Życie sekretne, 2006).
• Terrasse à Rome, 2000 (wyd. pol. Taras w Rzymie, 2001).
• Tondo, 2002.
• Les ombres errantes (Dernier Royaume, Tome I), 2002, (wyd. pol. Błędne cienie, 2004).
• Sur le jadis (Dernier Royaume, Tome II), 2002.
• Abîmes (Dernier Royaume, Tome III), 2002.
• Les paradisiaques (Dernier Royaume, Tome IV), 2005.
• Sordidissimes (Dernier Royaume, Tome V), 2005.
• Écrits de l'éphémère, 2005.
• Pour trouver les Enfers, 2005.
• Quartier de la Transportation (współautorstwo z Jean-Paul Marcheschi), 2006.
• Villa Amalia, 2006.
• L'Enfant au visage couleur de la mort, 2006.
• Triomphe du temps, 2006.
• Ethelrude et Wolframm, 2006.
• Le Petit Cupidon, 2006.
• Requiem, 2006.
• La Nuit sexuelle, 2007 (wyd. pol. Noc seksualna, 2008).
• Boutès, 2008.
• La barque silencieuse (Dernier Royaume VI), 2009.
• Lycophron et Zétès, 2010.
• Medea, 2011.

Bibliografia

• Pascal Quignard (fr.). bibliomonde.com. [dostęp 2010-05-02].