Piramida Neferirkare I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piramida Neferirkarego I
Pozostałości kaplicy kultowej przy świątyni grobowej w kompleksie grobowym Neferirkarego I

Piramida Neferirkare Ipiramida zbudowana przez władcę starożytnego Egiptu z V dynastii, Neferirkare I, na nekropoli w Abusir. Posiadała nazwę:

<
N5 F35 D4
D28
>
G29 O24


Ba-Neferirkare - Neferirkare stał się Ba („Dusza Ba Neferirkare”)

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Plan kompleksu grobowego Neferirkarego I

Piramida została początkowo zaplanowana i wybudowana jako piramida schodkowa o 6 stopniach, o długości boku 72 m i wysokości 52 m. Następnie ją powiększono i nadano jej kształt klasycznej piramidy o kształcie ostrosłupa, której długość boku wynosiła 104 m, a wysokość – 72 m. Od wejścia w północnej ścianie piramidy zaczynał się korytarz z dwuspadowym stropem, prowadzący do komory grobowej, w której w momencie odkrycia nie było już sarkofagu.

Zarówno piramida, jak i cały kompleks grobowy nie zostały nigdy wykończone. Piramidę obłożono okładziną zewnętrzną tylko w jej dolnych warstwach. Ze świątyni grobowej wybudowana została jedynie kamienna część zachodnia, służąca bezpośrednio kultowi zmarłego władcy, oraz ceglana część wschodnia, obejmująca przejście z rampy do dziedzińca, na którym stały drewniane kolumny i ołtarz. Wybudowano także aleję procesyjną, ale bez korytarza. W świątyni górnej zaawansowane były prace nad konstrukcją pięciu nisz na posągi i nad sanktuarium. Świątynia dolna nie została nigdy wybudowana, przed śmiercią władcy zdążono położyć tylko fundamenty.

Rekonstrukcja kompleksu grobowego
Przekrój przez piramidę Neferirkarego

Przy świątyni grobowej znajdowała się osada personelu świątynnego, w której zaleziono w l. 18931907 zespół papirusów z okresu panowania Izezi i Pepiego II. Stanowił on największe znane archiwum z czasów Starego Państwa do 1982 r., kiedy to czescy archeolodzy odkryli jeszcze bogatsze w magazynie świątyni grobowej Neferefre. Dokumenty z zespołów Neferirkare I, Chentkaus II i Neferefre stanowią obecnie główne źródło wiedzy o gospodarce świątynnej okresu Starego Państwa.

Obecnie cały kompleks grobowy Neferirkare jest bardzo zniszczony.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grimal N. - „Dzieje starożytnego Egiptu”, PIW, Warszawa 2004, s. 86, ISBN 83-06-02917-8
  • Kwiatkowski B. - „Poczet faraonów”, Iskry, Warszawa 2002, s. 165–166, ISBN 83-207-1677-2
  • Schneider Th. - „Leksykon faraonów”, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2001, s. 196–197, ISBN 83-01-13479-8
Commons in image icon.svg